Een fraaie blik in de geschiedenis met dit fascinerende verhaal. Met recht een klassieker!

De nieuwsgierige Dolf van 16 wil het wel proberen: zich in de tijd laten verplaatsen door een materietransmitter. Hij wil graag in de Middeleeuwen een riddertoernooi bijwonen om vervolgens, met een souvenir als bewijs, weer terug te komen in de 20e eeuw. De transmitter doet zijn werk, Dolf wordt verplaatst in de tijd en komt in het jaar 1212. Als hij zijn ogen open doet herkent hij niks van de omgeving, dit lijkt niet op Montgivray in Frankrijk. Er is niks te zien van een riddertoernooi. Dolf markeert de steen waar hij stipt om 17.00 uur moet staan om terug te gaan naar de 20e eeuw en gaat op verkenning uit. Al snel is hij getuige van een oneerlijk gevecht tussen een aantal mannen en één jongen. Dolf helpt de jongen en als de mannen afdruipen ontstaat er een gesprek tussen de twee jongens. Althans, ze doen hun best want Dolf heeft moeite met de taal van Leonardo. Dolf ontdekt dat hij in Duitsland is, niet in Frankrijk. Leonardo is nieuwsgierig naar de vreemde snuiter voor hem en Dolf valt al snel van het ene verzinsel in het andere om zijn vreemde voorkomen en taal te verbloemen. Als er al heel wat uren op de klok zijn weggetikt horen Dolf en Leonardo kinderen zingen. Er komt een stoet aan, duizenden arme verwaarloosde kinderen sjokken aan hen voorbij. Er vallen kinderen neer, anderen lopen er dwars over heen. En dat kleine jongetje daar in het midden, hij lijkt wel dood. Dolf en Leonardo wurmen zich door de kinderen heen naar de gevallen kinderen, ze helpen ze overeind en lopen een eind mee om ze te ondersteunen. Om 17.00 uur is Dolf vlakbij de steen met het kruis, voor zijn ogen ziet hij hoe niet hij maar een andere jongen ineens verdwijnt. Dolf is te laat, hij kan niet meer terug naar huis. Dolf en Leonardo besluiten de kinderen in de stoet te volgen en onderweg zwakke kinderen te helpen. Ze ontdekken dat de stoet een kinderkruistocht naar het Heilige land is. De duizenden kinderen zijn op een heilige missie, ze volgen de goedgelovige Nicolaas die een verschijning van engelen heeft gezien. De kinderen geloven dat na duizenden kilometers lopen de zee voor Nicolaas zal wijken en zij het Heilige land van de Saracenen met hun blote handen zullen bevrijden. Dolf is verbaasd over deze goedgelovigheid, geschokt door de erbarmelijke gezondheid van de kinderen. Dolf en Leonardo besluiten samen, bij gebrek aan een beter plan, de kinderen te volgen en te steunen tijdens hun kruistocht. Al gauw komt Dolf met voorstellen van dingen die beter kunnen. De kinderen hebben honger, zijn slecht gekleed en veelal blootvoets. Quote: 'Sinds gisteren heb ik mij aangesloten bij de Kinderkruistocht. [...] Vader,' wendde hij zich plotseling tot Anselmus, 'deze kruistocht is slecht georganiseerd. Dat kan veel beter.' Met de kennis en ervaringen uit de 20e eeuw, het vertrouwen van de kinderen in ‘deze edele’, weet Dolf van de groep kinderen een gemeenschap te maken. De ene groep zorgt voor eten, de andere voor kleding, weer een andere groep bewaakt de kinderkruistocht. Vele kinderen aanbidden de vreemde Dolf met zijn goede ideeën, maar Nicolaas en de twee monniken die hem begeleiden vertrouwen Dolf niet. Hij lijkt wel een duivelskind en hoe kan Dolf alles weten? De lezer reist duizenden kilometers door weer en wind, door rauwe bergen en over onmetelijke vlaktes met Dolf en de kinderen mee, voelt de onmacht, angst en kracht van Dolf. Het boek leest razendsnel weg, het is een fascinerend en meeslepend verhaal waarbij de lezer regelmatig zal denken dat het leven in de 21e eeuw zo slecht nog niet is. Een fraaie blik in de geschiedenis en met recht een klassieker!