Recensie van R0x

Ondanks de frisse fantasy-setting is Drakenhart een verhaal dat over ‘menselijke’ interactie gaat, met thema’s als trouw, waarheid, schuld en falen. ‘Menselijke’ hier tussen aanhalingstekens omdat de personages drekar zijn, die in een deels rond draken gecentreerde samenleving leven. De draken in Drakenhart zijn eigenlijk wilde beesten met een ongetemde kern, al zijn ze de rijdieren van de drakenridders – een prettige afwisseling van de bijna-menselijke intelligente wezens die in boeken als Eragon voorkomen. De hoofdpersoon, drekar Durégo, is ironisch genoeg uitgesproken menselijk, met alle twijfels, emoties en problemen die daarbij horen. Zoals alle personages is hij ‘van vlees en bloed.’ Je zou bijna denken dat de auteur zelf een tienerjongen is geweest, want hij is overtuigend neergezet als zodanig. Hij worstelt met de verwachtingen van de maatschappij en zijn vader en ontdekt een letterlijk overweldigende hoeveelheid geheimen. Veel personages om hem heen zijn geheimzinnig; ondanks dat je steeds meer van ze ziet, blijft het een mysterie wat ze nu precies willen en van plan zijn. De meeste personages zijn treffend neergezet met soms maar een paar woorden. Het beste aan Drakenhart ligt al besloten in de titel: de drakenwaarden van de drekarmaatschappij. Ze zijn geïntegreerd in al het dagelijks leven, en Durégo is vernoemd naar de waarde Eron. Hij geeft daar uiting aan op een manier die niet in de verwachtingen past van anderen. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat in de toekomst zelf kan zien en zichzelf kan erkennen voor wat hij waard is. Iets om naar uit te kijken in de rest van de serie? Het duurde even voor ik echt in het boek raakte. Het is duidelijk dat het verhaal pas echt begint na een paar hoofdstukken. Maar de aanhoudende lezer krijgt er wel wat voor terug: een veelbelovend begin van een YA-serie. Ik hoop antwoorden te krijgen op alle vragen die ik nog heb na het lezen van het boek...