Schokkende misstanden

Ik mocht dit boek lezen voor de boekenreizigersclub. Het boek is opgebouwd uit een dagboekverslag met aanvullend een aantal brieven van de familie van bewoner Raf Vercamen van het Sint Anastasius. In deze instelling wonen mensen met een beperking. Het boek was voor mij schokkend intrigerend. Het taalgebruik van het verhaal is in het begin zeker even wennen, daarna trekt het je mee in de heftigheid die mensen t.o.v. andere mensen kunnen doen. Het is zeker geen boek die je even leest, het zet je aan het denken over de controles in instellingen in de maatschappij. Zeker omdat hier laatst in Nederland door Alberto Stegeman ook op gewezen is. Het boek van Erik komt goed bij de werkelijkheid. Het epiloog is een mooie aanvulling op het boek. De schrijfstijl is af en toe lastig, de hoofdstukken zijn kort. Echt betrokken raak je niet bij de bewoners, meer een soort antipathie naar de broeders en leiding van de instelling. Ik had meer verwacht van de titel, deze bleef nu een beetje onder gesneeuwd.