De blauwe steen

In De blauwe steen worden flarden uit het leven van Leo Vermeiren, een psychiatrische patiënt, beschreven. De lezer krijgt toegang tot het gebeuren achter de grauwe muren van een psychiatrische instelling. Hij wordt geconfronteerd met de onpersoonlijke behandeling en de uitzichtloze toestand van een chronische psychiatrische patiënt anno 1984. De feiten zijn niet authentiek maar ze hadden het kunnen zijn. De schrijver weet waarover hij het heeft bij dit relaas; hij is reeds acht jaar werkzaam in een psychiatrische instelling. Hij zag de werkingsmogelijkheden om een meer menselijke psychiatrie uit te bouwen stilaan groeien, maar crisisgedachten en dito bezuinigingsmaatregelen remmen een verdere uitbouw van kleinschalige en meer persoonlijke benadering van de psychiatrische patiënt af. Het belang van het boek wordt er des te groter om.