...maar niet over de top

Nog maar eens een roman geprobeerd van deze bekende criticus, essayist en poëzie-deskundige. Ik houd erg van zijn stijl in zijn kritieken en essays, maar eerder heb ik zo veel jaren later “Verwoest Arcadië” geprobeerd en dat viel niet echt mee. Dit verhaal, stammend uit 1990, dus 10 jaar na Arcadië en 6 jaar na zijn verhuizing naar Portugal, beviel me veel beter. Het is het verhaal van Pedro, een welgestelde alleenstaande man die vanuit Lissabon naar een huis in de binnenlanden van Portugal verhuist (daartoe trekt men “over de bergen”). Hij mag daar in in een klein dorp het “Grote Huis” gaan bewonen alwaar eerder zijn oudtante Augusta 9 jaar eerder overleed. In haar testament sloeg zij haar generatiegenoten en hun directe nakomelingen over. Bepaald werd dat haar bezittingen 20 jaar na haar overlijden aan haar achterneven en – nichten zouden toevallen, dit vanwege oud zeer bij haar ten aanzien van haar naaste verwanten. Het vruchtgebruik van haar landgoed en geld werd toegewezen aan de dorpsgemeenschap, pastoor Rodrigo bepaalde het beloop van inkomsten en uitgaven via de stichting “Levend Steen”. Aanvankelijk wordt Pedro warm ontvangen, hij voelt zich senang en aanvaard. Gaandeweg echter ontdekt Pedro nogal wat scheve verhoudingen en onduidelijke geldstromen die met name pastoor Rodrigo en zijn naaste familie (ook in het dorp wonend) ten goede komen. Voorzichtig probeert Pedro hier wat aan te veranderen, in de geest van zijn oudtante. De “oude macht” maakt hem het leven steeds lastiger, probeert hem te incorporeren in de familie door een voorgesteld huwelijk (waar hij vanaf ziet) waarna zij zorgen dat Pedro een paria-positie in de dorpsgemeenschap krijgt. Frustrerend verhaal over de macht van het kwaad, de geschiedenis en oud leed. Prettig leesbaar.