Heftig verhaal

“ Iconen “ geschreven door Erik Vlaminck. Het boek wordt vertelt in de ik vorm door broeder Medard. Hij beschrijft puur en rauw het leven in een psychiatrische inrichting in de jaren zeventig. En ook zijn jeugd bij een aan alcohol verslaafde vader komt aan bod. In de kliniek is alles gericht op het eigenbelang van de broeders en zij hebben nauwelijks oog voor de behoeften van de bewoners. Het is ontluisterend om te lezen hoe er met deze mensen wordt omgegaan. Weerloze mensen met een stempel waarbij je je afvraagt of het beeld wel klopt. Een enkele verpleegkundige die vecht voor de bewoners en de misstanden aan de kaak stelt krijgt totaal geen gehoor. Gelden en giften worden niet gebruikt voor de bewoners maar verdwijnen in de diepe zakken van de broeders. Familieleden worden afgedaan als lastig en niet serieus genomen en deze staan machteloos hierin. Het boek is beeldend geschreven en je proeft de sfeer en je ruikt de verwaarlozing. Het is een dun boekje met een grote inhoud wat toch wel vragen oproept.