Een avontuur op Salina

Hebben vissen gevoel voor poëzie? Wie zal het zeggen. Joost Oomen probeerde op het Italiaanse vulkaaneilandje Salina de vissen te betoveren met zijn gedichten.. Of dat is gelukt moet je natuurlijk zelf lezen! Bijna een jaar geleden, vorig jaar in mei was hij daar op uitnodiging, samen met 2 kunstenaressen; Mirka Farabegoli, een Italiaanse die in Nederland woont en José Witteveen, een Nederlandse die in Italië woont. Vanwege het bekende virus bleven de toeristen weg. Wie er wél zijn.. duizenden zonnende hagedissen, kolonies zwerfkatten, sinaasappelbomen, bloemen en kruiden in overvloed.. natuurlijk ook karakteristieke bewoners, én Lytse Bliksem.. Een poëtische omgeving. "Ik wandel langs trosjes bloesem uit hoge bomen, bolletjes wit en geel op vervallen muurtjes, propjes bloem die zonder steel over de grond rollen..." Ik had Joost op tv gezien en daardoor leek het of ik hem het boek hoorde voorlezen.. Ik hoorde zijn stem erbij.. In het begin.. Later verdween dat weer. De 3 kunstenaars verkennen na een verplichte quarantaine het eilandje en ook andere eilanden in de omgeving. Ze maken kennis met de bevolking, horen de eilander verhalen, bewonderen fraaie kerkhoven én Oomen krijgt een echte vergunning van de burgermeester om te vissen (met gedichten) in de wateren rondom Salina. De foto's van José en Mirka zijn een fraaie aanvulling op het verhaal. Ik denk dat dit verhaal zeker toeristen zal lokken.. Sterker nog.. Toen het drietal van het eiland vertrok stonden de mensen al te dringen in de haven!