Halve zool

Bakker breekt in dit boekje een lans om gezonder te worden door meer te bewegen. Daarin heeft hij ongetwijfeld gelijk. Helaas is de onderbouwing een rommelig eigen levensverhaal waarin de schrijver zich ontwikkelt tot irritante egotripper voor wie alles en iedereen moet wijken ten bate van zijn hardloopverslaving. Het begint met het belachelijk maken van iemands sokken om zichzelf te motiveren, gaat door met de opmerking dat een echte vent toch geen korfbal speelt om vervolgens te suggereren dat vrouwelijke sporters alleen interessant zijn vanwege hun uiterlijk. En dat afgetrainde vrouwen eetstoornissen hebben. Irritant gezever over negers uit Texas die de Tour willen winnen en vergelijkingen over veehallen met hardlopers en Westerbork maken het af. Als het al grappig bedoeld is, wat ik betwijfel, want het gaat veel meer over meneer Bakker en zijn eigen belevingswereld, dan is dat het nu al lang niet meer. Verder getuigt het van meer dan slechte smaak om met naam en toenaam te melden dat iemand zelfmoord heeft gepleegd en dat zijn vrouw voor dit boekje weigert mee te werken aan het ophalen van herinneringen over deze hardloper. Wat een egocentrische zak ben je dan. Verder levert de verheerlijking van Lance Armstrong heden ten dage een wat rare nasmaak op, maar Bakker kon in 2006 nog niet weten van diens dopingachtergrond. Ook is inmiddels vastgesteld dat de kwaliteit van de schoenen wel degelijk van belang is bij het winnen van hardloopwedstrijden en de verbrekingen van records, in tegenstelling tot wat Bakker beweert. Al met al is dit boekje een zware tegenvaller.