Maria krijgt voor haar twaalfde verjaardag van haar vaders een slaaf cadeau.

<p><strong>Dolf Verroen</strong> schreef "<strong>Slaaf Kindje Slaaf"</strong>. <br /> Hij won daarmee twee belangrijke prijzen in Duitsland. <br /> De Gustav Heinemann Friedenpreis <br /> en de Deutscher Jugendliteraturpreis. <br /> Ik werd nieuwsgierig naar dat boek. <br /> Ik las het drie keer. <br /> En kwam steeds meer onder de indruk. <br /> Nu zou ik iedereen willen zeggen: <br /> Leen het, koop het, zoek het, maar lees het! <br /> Leeftijd? <br /> Als je over goed en kwaad kunt nadenken.</p> <p>Maria is twaalf. <br /> Ze woont in Suriname. <br /> Ik denk rond het jaar 1850. <br /> Ze krijgt voor haar verjaardag een eigen slaafje. <br /> Hij is pikzwart en hij heet Koko. <br /> Ze krijgt er ook een zweepje bij. <br /> Om hem te slaan. <br /> En ze slaat ook als hij iets verkeerd doet.</p> <p>Wat is dit voor een vreselijk verhaal? <br /> Zoiets gebeurde vroeger, ja. <br /> Maar daar denken wij toch liever niet aan? <br /> Daar schamen wij ons toch voor? <br /> Want het waren onze eigen betbetbet-overgrootouders <br /> die arme mensen uit Afrika de boten in lokten. <br /> En die ze verkochten in Amerika en Suriname. <br /> Gewoon op de markt. <br /> De nieuwe eigenaar nam ze mee naar huis. <br /> Liet ze al het vuile werk opknappen. <br /> Gaf ze alleen maar eten en kleren. <br /> Geeneens geld. <br /> Weglopen ging niet.</p> <p>In dit boek is niet het slaafje aan het woord. <br /> Maar het rijke meisje, Maria. <br /> Ze vindt zichzelf mooi wit. <br /> Ze denkt en praat <br /> precies zoals de witte mensen toen dachten. <br /> Zij vindt het normaal dat Koko op de grond slaapt. <br /> Naast haar bed. <br /> Ze hoeft maar te kikken of hij staat klaar. <br /> Hij ruimt al haar rommel op. <br /> Geeft de handdoek aan, de kam, het ontbijtbordje. <br /> Of houdt de parasol boven haar hoofd <br /> als ze gaat wandelen. <br /> Haar ouders hebben nog veel meer slaven. <br /> Die werken in huis <br /> of ploeteren op de theeplantage. <br /> Er is een mooie jonge vrouw bij. <br /> Maria"s vader is een beetje verliefd op haar. <br /> Dan gebeuren er spannende dingen. <br /> Wat overkomt die mooie slavin? <br /> Zal Maria Koko verkopen? <br /> En een nieuwe nemen? <br /> Waarom ziet ze haar neef opeens niet meer? <br /> Ik ga niets verklappen. <br /> Verklapte verhalen lezen vind ik vreselijk. <br /> Begin maar aan het boek. <br /> Dan kun je niet meer stoppen.</p> <p>Het boek heeft veertig kleine hoofdstukjes. <br /> Met op bijna iedere bladzijde een prachtige tekening. <br /> Door die tekeningen begrijp je het verhaal nog beter. <br /> Ze zijn gemaakt door <strong>Veronica Nahmias</strong>. <br /> Ik vind ze erg bijzonder. <br /> De hoofdstukjes zijn echt heel kort. <br /> Soms maar één bladzijde. <br /> En de zinnen hebben maar een paar woorden. <br /> Soms maar drie. <br /> Nóóit meer dan negen. <br /> Hierdoor ga je langzaam lezen. <br /> Je gaat nadenken over elke zin. <br /> Voor mij zijn het veertig juweeltjes. <br /> Juweeltjes van Taal. <br /> Want korte zinnen maken, <br /> reken maar dat dat moeilijk is! <br /> Laat ze maar eens vloeiend lopen <br /> zoals <strong>Dolf Verroen</strong> doet. <br /> Bij mij klinkt het houterig. <br /> Dat heb je zeker wel gemerkt. <br /> Maar ja.</p> <p>Het lijkt een luchtig verhaal, <br /> maar dat is schijn. <br /> Als je nadenkt, en dat doe je, <br /> ontdek je de gruwelijkheid ervan! <br /> Als je het boek uit hebt, ben je geschokt. <br /> Je had van tevoren gedacht: <br /> Maria zal wel in gaan zien <br /> dat je geen mensen mag vernederen. <br /> Maria zal wel veranderen op het eind, <br /> of spijt krijgen, of medelijden. <br /> Maar niks daarvan, Maria leert niks. <br /> En juist dáárdoor word je wakker geschud! <br /> Die harde houding van de rijke witte <br /> tegenover de arme zwarte. <br /> Zonder enig gevoel. <br /> Het gaat je door merg en been. <br /><strong>Dolf Verroen</strong> heeft zijn best gedaan <br /> om het niet mooier te maken dan het was. <br /> Hij neemt ons serieus, <br /> zowel de kinderen als de volwassenen. <br /> Dat is het hele knappe aan dit boek.</p> <p>Jorien de Bruijn.</p>