Oorspronkelijk en betoverend

Wanneer je een boek van Joost Oomen in handen weet te krijgen, of het nu poëzie of proza is, weet je dat je op het punt staat om iets volkomen origineels te lezen. Met <em>De zon als hij valt</em>, Oomens eerste novelle en tevens zijn prozadebuut, heeft hij wederom iets oorspronkelijks gemaakt. Alleen de verhaallijn al – een pols en een oog leggen een verre reis af om elkaar te vinden – is iets dat slechts aan het brein van Oomen ontsproten kan zijn. En verdomd, het werkt nog ook. Schitterende observaties ('Het graf is dertig bij tien centimeter. Dat is niet groot voor een graf, maar een pols is ook niet groot voor een lijk', p. 18) worden afgewisseld met prikkelende aforismen ('Als een giraffe zich omdraait doet hij dat als een mantel die je over iemands schouder gooit', p. 29). Als dit een voorbode is van Oomens eerste roman, dan sta ik te popelen om hem te lezen!