Gevoelsarm? Gevoelsrijk!

Het boek: Gevoelsarm (een psychiater verlaat zijn vak) van Bram Bakker is een prettig leesbaar boek, ook voor de leek want hij gebruikt weinig jargon, of hij geeft een korte uitleg bij bepaalde woorden als 'parentificatie' en 'co-dependency.' Als therapeut is er herkenning met de stof en de wereld van de hulpverlening/ GGZ. Uiteraard is het een boek vanuit het perspectief van Bram Bakker, een persoonlijk relaas over zijn leven als psychiater en de keuze om zijn accreditatie niet meer te verlengen. Hij gaat in op de bevrijding van protocollair werken, voorbeelden van dit laatste: - Diagnoses vanuit de DSM op mensen 'plakken,' - Een gestandaardiseerde behandeling toepassen, - Medicijnen voorschrijven terwijl de werking niet bewezen is. Hij ondervond dat het oppassen is wat je naar buiten brengt in de media over je beroepsgroep. Het werd veelal niet geapprecieerd door collega' s in het werkveld van de psychiatrie. In die zin voelde hij zich alleen staan en volgens mij ook te kort gedaan door sommige van zijn collega's. Hoewel hij zeker ook de hand in eigen boezem steekt. De slachtofferrol past hem niet en die neemt hij ook niet op zich in dit boek. Hij had ook een enorme geldingsdrang en uitte zijn ontevredenheid over de gang van zaken binnen de psychiatrie, en zocht daarbij dus veelvuldig de media. Misschien soms ook te aanvallend en te veel met zijn hart op de tong... Opvallend is dat hij meermaals opmerkt dat in zijn tijd, psychiaters in opleiding, leerden afstand te houden tot de patiënten. En vooral nooit iets persoonlijks te delen. Een hautaine houding; de psychiater heeft de kennis en weet het beter. En als de patiënt 'klaagt' heeft dat veeleer te maken met zijn of haar overdracht en/of een 'persoonlijkheidsstoornis,' dan dat de therapeut in gebreke blijft, of er sprake is van tegenoverdracht. Dit getuigt van weinig zelfinzicht aan de kant van de psychiater. Bakker laat weten dat hij al nooit wat had met deze 'koude' werkwijze. Hij heeft er nooit bezwaar ingezien om persoonlijke dingen te delen, zijn patiënten zijn privé nummer te geven of om patiënten in zijn eigen woonkamer te ontvangen. Wellicht sloeg dit weer door de geheel andere kant op... Hij leed ook wel aan het 'redderssyndroom,' wat wel bekend is onder hulpverleners, en in deze context leek hij wat grenzeloos. Hij is ook meerdere keren op zijn vingers getikt. Een andere opmerkelijke kant is dat Bakker zelf pas veel later beseft dat zijn jeugd veel meer invloed op hem heeft (gehad) dan hij eerst dacht. Dat emoties tonen niet zwak is maar juist moedig. Mooi om te lezen welke weg hij daar zelf in bewandeld... Dat er nog een hele wereld is buiten de reguliere GGZ is hij aan het ontdekken. Vanuit zijn initiatief is 'de Balanskliniek' opgericht. Dit platform sluit veel beter aan bij wat hij belangrijk vindt in het leveren van goede zorg/ondersteuning/begeleiding aan mensen. Het complementaire (aanvullende) aanbod binnen de hulpverlening is van een duidelijke meerwaarde. Of kunnen deze andere vormen van hulp en zorgaanbod ook naast de reguliere hulpverlening staan, of zelfs op zichzelf? Fijn dat hij hier aandacht aan schenkt! Hij is nu in meer rustigere vaarwateren gekomen en belicht de afgelopen decennia 's van zijn leven compassievol, kritisch en met mededogen. Het voelt authentiek.