Een prul van een roman

Als bewonderaar van Allard Schröder heb ik vorige week 'Sirius' aangeschaft nadat ik de aanbeveling van Kees 't Hart - die ik eveneens hoog heb zitten - had gelezen in 'De Groene Amsterdammer' (beste boeken). Het verhaal begint met een jongen die spoken ziet, waarna de overstap naar 1999, 13 jaar later, wordt gemaakt. Daarin begint de dan 21-jarige Etzel Aksma discotheek Sirius in een oude lijnwerkplaats, een hal waarin ooit treinstellen werden gerepareerd. In Sirius wordt volop gezopen en Etzel voorziet zijn klandizie van trips die hij in eerste instantie van zijn moeder (wetenschapster) betrekt. Vervolgens belandt hij natuurlijk in de 'echte' handel. Het is wachten op ongelukken. Het valt Schröder te vergeven dat alle karakters hallucineren, al begint het hier al te knagen, want een aantal vrienden van Aksma ziet al geestverschijningen voordat zij ooit met drugs hebben kennisgemaakt. Vanaf dat moment bekruipt je het gevoel of een jonge twintiger zijn/haar slechte fantasy debuutroman presenteert. Het tweede deel van het boek speelt in 2020, waarbij terloops 'de griep' wordt vermeld en een keer gewag wordt gemaakt van 'mondmaskers'. Maar iedereen hallucineert vrolijk verder, terwijl drugs inmiddels tot het verleden behoren. Beginnende schrijvers krijgen de tip hun verhaal of delen daarvan niet in dromen te vervatten. Hallucinaties en dromen, daarmee wordt in dezen hetzelfde bedoeld. 'Sirius' is één grote hallucinatie. Van een gelauwerd schrijver als Schröder mag je zorgvuldig taalgebruik verwachten. Niets is minder waar in deze roman. Mensen die "wegwerpende gebaren" maken (meerdere keren), foutief gebruik van "dat" en "wat", het ontbreken of dubbel vermelden van woorden in zinnen, het kan niet op. Een doorsnee debutant levert een zorgvuldiger manuscript in. En dan te bedenken dat het boek is verschenen bij het gerenommeerde De Bezige Bij. Is dit hele boek een illusie? Op zeker moment schrijft Schröder over een onverkwikkelijke scène: "Met kogels doorzeefd zou hij in haar armen liggen en naar haar opkijken voor een kitscherig slot waarin een van haar tranen op zijn gezicht zou vallen. Slechte film, mooi einde." Helaas geldt voor dit boek: Slecht boek, slecht einde.