Helaas overtreft de realiteit vaak de fictie

Met de voeten op de grond, tussen de gewone mensen. Dat is voor mij Erik Vlaminck. Na zijn theatervoorstelling en boeken over Dikke Freddy, las ik met evenveel plezier en interesse zijn nieuwste werk Iconen. Ook hierin kaart hij sociale wantoestanden aan op zijn eigen luchtige manier. Hoofdpersonage van het boek is broeder Medard, een gefrustreerde geestelijke die als econoom terechtkomt in een psychiatrische instelling. Zijn leven en carrière zijn niet gelopen zoals hij het zou willen en dat maakt van hem één brok frustratie. Tegenover mensen met een goede opleiding en een machtige positie koestert hij een enorme wrok. Hij voelt zichzelf tekort gedaan door het leven en de afgunst die hij voelt, maakt van hem een slecht mens. Broeder Medard deinst er niet voor terug om wantoestanden in de instelling waar hij werkt toe te dekken met praatjes en beslissingen te nemen waar hij vooral zelf beter van wordt. Zo sluit hij met een grote farmaceutische speler een lucratieve deal om op patiënten een experiment met nieuwe medicatie uit te voeren. In een leven waarin hij zich steeds beter en slimmer voordoet dan hij is, worstelt Medard met zijn guilty pleasure. Een pleziertje waar hij veel voor over heeft, maar dat absoluut geheim moet worden gehouden. En zwijgen kan hij goed want dat is nu eenmaal één van de belangrijkste kloosterregels. Medard is een zielige eenzaat. Hij omringt zich graag met hielenlikkers en zet hen in als klikbrigade zodat hij andere medewerkers kan chanteren. Vooral de vrijgevochten, gediplomeerde vrouwelijke verpleegster Monique wordt geviseerd en tegengewerkt. Geen greintje respect kan hij aan de dag leggen voor haar. Met vrouwen heeft Medard duidelijk een probleem. Zelfs zijn houding ten opzichte van zijn stervende moeder is bij wijlen schrijnend. Steeds staat zijn eigen ego centraal en is empathie hem vreemd. Bovendien is er nog dat vervelend langharig sujet Vlaminck die hem op de zenuwen werkt… Erik Vlaminck werkte jaren geleden zelf als verzorger in een psychiatrische instelling en putte uit deze ervaring inspiratie voor dit boek. De geschetste situaties zijn schrijnend maar fictief. Helaas, zo wordt het boek geïntroduceerd, overtreft de realiteit vaak de fictie.