Het grote niets.

“Misschien was dat niets er altijd al geweest, dacht hij, misschien was het altijd wel een onlosmakelijk deel van hem geweest dat hem nooit was opgevallen zolang hij maar door de gangen van de bank ijlde. Nu die hem niet meer nodig had, zag hij die leegte pas, dat wil zeggen: tot zijn schrik staarde hij ineens in een gapende afgrond die hij in zijn geest had ontdekt en zag daar niets.” Begin zestig wordt Sebastiaan Welsend ontslagen. Nu het grote niets voor hem opdoemt denkt hij terug aan zijn jeugdliefde Henriette. En gaat op zoek naar haar. En passant neemt de schrijver ons mee naar zijn en haar jeugd. Om te eindigen in een surrealistische droomwereld. Ilja Leonard Pfeijffer was erg enthousiast over dit boek en noemde het onder andere meeslepend. Ik vond het alles behalve meeslepend. Het kostte me echt moeite om het uit te lezen. Het einde is gelukkig wel goed gedaan en dat maakt veel goed! PS Ik heb de afgelopen maanden 2 andere boeken gelezen waar het thema jeugdliefde een rol speelt: Ten zuiden van de grens van Murakami en ook in Crossroads van Franzen speelt het een bijrol. Aardig is dat net als in Crossroads ook in Sebastiaans neus de hoofdpersoon weer gaat roken! Terwijl bij Murakami het surrealisme nooit ver weg is, net als hier.