Mijn Fanrant

Drakenhart was het eerste boek dat ik dit jaar las en het was echt een perfect begin. Het is precies het soort boek dat ik heel gaaf vind; realistische personages, een geweldige villain, en de WORLDBUILDING. Deze recensie is dan ook per ongeluk in een soort fan-rant verandert maar dat klopt erg bij hoe ontieglijk ik van het boek heb kunnen genieten. Het heeft wel een paar spoilers, hoewel ik getracht heb het vaag te houden. Het boek gaat over een drakenridder, Durégo, wiens beste vriendin ontvoerd wordt. Hij moet dan een series opdrachten uitvoeren en komt dan achter bepaalde geheimen.. Dit is het echt even heel kort gezegd, maar het plot is ook heel gaaf. Er is bijvoorbeeld de spanning van dat je wel door hebt dat er meer aan de hand is maar je weet steeds niet precies wat er nou achter de ontvoering en alles zit. Plot is meestal niet het ding waardoor ik boeken fantastisch vind, dus ik ga het niet verder over het plot hebben. Ik ga het over de dingen waar ik zelf het meest enthousiast over ben, hebben. Dit zijn personages en worldbuilding. De personages zijn zo gaaf in Drakenhart. Durégo is echt door mij geadopteerd ofzo haha. Hij is ook heel realistisch, want hij reageert vaak niet handig op mensen zeg maar. Dat ben ik ook echt, meest relateerbare ding ooit. En wat ik heel interessant aan hem vind, is dat hij een stuk gevoeliger is dan je eerst zou verwachten. En hij is alsnog echt een strijder, die eer en dapperheid heel belangrijk vind. Hij voelt gewoon complex en realistisch aan en dat is heel gaaf. Er is éen personage dat de spotlicht steelt in dit boek. Durégo is een heel gaaf personage en op psychologisch vlak gebeuren er allerlei dingen (vooral bij een van de opdrachten, wat dan ook mijn favoriete scéne uit het boek is). En hij voelt ook dingen die voor mij heel relateerbaar waren. Maar toch steelt Róbin de show wel denk ik. Ik wil geen spoilers geven maar wow. Róbin is intens complex en houdt je heel erg op het verkeerde been. Durégo zelf ervaart ook steeds dat hij en Róbin in veel dingen op elkaar lijken en er ontwikkelt zich toch erg een band daar? Maar tegelijkertijd weet je met Róbin nooit precies wat er aan de hand is en wat voor spel hij nou speelt… Dus daardoor is er ook steeds veel spanning omdat je dan weer medelijden met Róbin hebt of net zoals Durégo hem eigenlijk echt mag.. terwijl een andere scéne dan weer ervoor zorgt dat je niet helemaal weet wat je van Róbin’s reacties op bepaalde dingen vind. En de laatste scéne tussen Ydrá, de beste vriendin van Durégo, en Durégo zelf, zorgde er uiteindelijk voor dat ik Róbin’s keel wel door kon snijden haha. En tegelijkertijd is Róbin echt vermakelijk gewoon, en zet hij je aan het denken. Hij is echt heel goed geschreven. De andere personages zijn ook leuk, hoewel Durégo en Róbin voor mij wel de personages zijn. De enige personages die ik niet mag , hoor je ook niet te mogen. Zoals Ydró, die ik echt haatte want hij was zo egoïstisch en irritant. Maar dat is het punt ook dus dat werkt ook gewoon. Het tweede ding in Drakenhart dat ik zo, zo gaaf vond was de wereld. Er zijn allerlei details die je echt meeslepen in de wereld. Zo is Durégo zelf geen mens, maar een drekar. Hij stamt af van draken en heeft dus schubben en kan vuur spuwen. Het is ook een gaaf detail dat alle drekar schubben hebben, maar op verschillende plekken. Verder zijn er allerlei details zoals mythologische figuren, de namen van de steden en de tattoos die de drekar hebben. Het wekte in mijn hoofd echt een hele dynamische wereld op, waar ik dan ook voluit van genoten heb. Een verdere manier waarop de worldbuilding echt bijdroeg aan hoe erg ik genoot , is de geschiedenis die Nanouk Kira erin verweeft. Haar wereld heeft ook echt zijn eigen geschiedenis. Zo heeft Róbin het steeds over de Broederoorlog, en op een heel natuurlijke manier. Het voelt niet alsof de lezer even ingelicht moet worden, maar het past bij het personage en het verhaal hoe informatie over deze oorlog terugkomt. En dan zijn er de draken! Ik wil hier echt duizend uitroeptekens voor neerzetten, maar ik zal me inhouden. De draken in dit verhaal zijn origineel en goed uitgedacht en ZO gaaf. Je hebt dus de voorouders, dat zijn de draken waar de drekar van afstammen geloof ik en die dus een soort ‘goden’ zijn. Dan heb je de rijdraken, waaronder Durégo’s draak valt. En je hebt nog allerlei andere soorten draken, zoals de draak die Durégo tegenkomt in een van zijn opdrachten… We komen ze nog niet allemaal tegen, maar diegene die we tegenkomen zijn echt heel gaaf. De voorouders komen we overigens ook niet tegen, maar ze hebben wel duidelijk een plaats in de drekar cultuur. De draken zijn allemaal anders en ze voelen ergens, ondanks dat het natuurlijk fantasie beesten zijn, realistisch aan. Met dat ze realistisch aanvoelen bedoel ik bijvoorbeeld hoe Durégo zijn draak echt heeft moeten temmen. Het is een wild beest en er wordt keer op keer gewaarschuwd dat je niet zomaar een draak kan bereiden. En het wordt niet alleen gezegd, het wordt ook duidelijk door het verhaal heen. Dat voelt als een heel realistisch detail voor mij, want ja natuurlijk is zo’n draak gevaarlijk. Zelfs paarden moet je ‘temmen’ , draken dan al helemaal. Als je, zoals ik, in draken geïnteresseerd bent, ga je Drakenhart echt een geweldige wereld vinden. Ik vond het echt een originele manier om draken in het verhaal te betrekken. Deze recensie is echt een hele fan-rant geworden dus ik zal over het laatste punt niet teveel zeggen. Maar de schrijfstijl vind ik persoonlijk ook echt super. De beschrijvingen slaan soms echt in als een bom en de personages hebben allemaal echt hun eigen stem. Of althans, dat vond ik. Durégo is als vertel personage ook geweldig. Ik heb een paar keer echt stuk gelegen. En tegelijkertijd ben ik ook een paar keer erg stil geweest omdat bepaalde dingen indruk maakten. Ik denk dat de auteur echt goed in staat is om gevoelens van de hoofdpersoon over te brengen, ik voelde me echt alsof ik in Durégo’s hoofd zat. Je werd dus niet alleen in de wereld meegesleurd maar ook in de psyche van Durégo, en de schrijfstijl draagt hier zeker aan mee voor mij. Drakenhart is dus echt een heel gaaf boek. Het heeft een hele goede uitgewerkte wereld en personages die je echt heel erg aanspreken. De draken in het verhaal zijn (vind ik) erg origineel en cool gedaan. En het plot zorgt er ook voor dat je met spanning zit te lezen. Het begin is wel langzamer dan de rest van het verhaal. Op psychologisch vlak gebeuren er dingen en het is cool dat Durégo opdrachten moet oplossen in plaats van het echt een duidelijk strijd tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ is ofzo. Überhaupt was het voor mij wel een thema dat je niet duidelijk ‘goed’ en ‘slecht’ had. Je had echt gewoon mensen. Het enige wat ik jammer vond, is dat het een soort van Middeleeuwse wereld is waarin vrouwen wel beperkt zijn in wat ze kunnen/mogen doen enzovoorts. Hoewel dit niet statisch is want een vrouw weet bijvoorbeeld uiteindelijk drakenridder te worden! Verder kan ik me eigenlijk niet herinneren dat ik iets had wat ik jammer vond ofzo. Vandaar mijn vijf sterren want het is een heel gaaf boek waar ik echt intens genoten van heb. Ik had zelfs een aantal quotes waarvan ik echt edits zou willen maken dus misschien dat ik dat nu wel ga doen. Het tweede boek is nog niet uit dus ik moet toch iets..