Heerlijk cynisch beschreven Portugees dorpje

Het boek beschrijft de ervaringen van Gerrit Komrij met het dorpsleven in Vila Pouca de Beira, zijn woonplaats van 1988 tot zijn dood in 2012. Hoewel hij twijfelt of hij dit wel zijn woonplaats moet noemen, want hij vindt zich nog steeds wel verbonden met Amsterdam. De door hem beschreven situaties zijn vaak zo sterk overdreven dat je je af moet vragen in hoeverre het met de werkelijkheid strookt. Natuurlijk gebeurt er in een dorp met 86 inwoners niet veel, maar hoe hij zich daar ook tegen af zet, in wezen verkiest hij dit leven toch boven het leven in de grote stad. Hoogwaardigheidsbekleders zoals notarissen, burgemeesters, artsen en ambtenaren worden behoorlijk bekritiseerd. Het katholieke geloof zoals dat door de inwoners wordt beleefd, is ook regelmatig het onderwerp van spot. Hilarische momenten komen gelukkig ook voor, bijvoorbeeld de situatie rond het nieuw gebouwde hotel en het probleem om voor vertier in de omgeving te zorgen. Ook de in Portugal neergestreken Nederlandse makelaars (evenals de Portugese) vormen wat hem betreft een boevenbende. Op het eind van het boek moet Komrij toch bekennen dat hij als stadsmens uiteindelijk toch wel meer van de natuur en de rust op het platteland is gaan houden, dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. Zijn relatie met de dorpsbewoners kan het beste als een haat-liefde verhouding worden omschreven.