Geschiedenis van de tranen en andere theaterteksten

Als theatermaker gaat Jan Fabre steeds op zoek naar nieuwe beelden en vormen. Hier is een duizendkunstenaar aan het werk die geen uitdaging uit de weg gaat. De vier teksten die in Geschiedenis van de tranen worden samengebracht, vormen hier het beste bewijs van. ‘Wie zal de geschiedenis van de tranen schrijven?’ heeft Roland Barthes zich ooit afgevraagd. In ‘Geschiedenis van de tranen’ gaat Jan Fabre deze uitdaging aan. Sinds de jaren tachtig worden zijn voorstellingen gekleurd door een niet aflatende fascinatie voor de mogelijkheden en betekenissen van het menselijk lichaam. Fabre onderzoekt en ontrafelt in die voorstellingen de vele cultureel en historisch gevormde lagen die ons lichaamsbeeld bepalen. Ook het alom geprezen ‘Ik ben bloed’ gaat hierover. De monologen ‘De keizer van het verlies’ en ‘De koning van het plagiaat’ zijn door Fabre opgevat als twee manifesten over kunst en de positie van de kunstenaar in de wereld. De keizer van het verlies is een kunstenaar-clown die nee durft zeggen tegen het systeem en hunkert naar het betere. De koning van het plagiaat is een kunstenaar-charlatan die de imitatie verdedigt als instrument van schoonheid en kwetsbaarheid om zichzelf en kunst te creëren.