Een intens verhaal dat desondanks niet écht weet te raken

Met een dubbel gevoel klap ik dit boek na het lezen van de laatste pagina dicht. Een intens verhaal beginnend met 9/11, wat doorgaat in een verhaal over het geloof en daarvan afstappen, over het verwerken van trauma's, over de wankele fundamenten van een huwelijk of zelfs een heel gezin. Maar al met al, ook vooral een betoog over vrijheid en volharding. Prachtige thema's en ontzettend actueel. En toch wist het verhaal mij nét niet te raken, nét niet te grijpen. De Stem vertelt het verhaal vanuit het perspectief van Zelda. Op het moment dat zij het ja-woord geeft aan Bor, boorden zich 2 vliegtuigen in de Twin Towers. Deze gebeurtenis zet als het ware een stempel op het huwelijk tussen Bor en Zelda. Maar heeft ook zeker invloed op de kinderen en het gezin in samenverband. Na dit eerste deel komt Amal in beeld, een asielzoekster van Somalische afkomst. Zelda lijkt haar enerzijds te adoreren, maar met name soms ook te vrezen. Daarna volgt een verhaal over het losbreken uit het geloof, over de positie van de islam, over vooroordelen en vrijheid tegenover (on)veiligheid. Mooie thematiek, maar het verhaal vermoeit. Het voelt gekunsteld aan. Op zo'n manier dat ik mij tijdens het lezen stoorde aan de toevalligheden. Hoe erg en traumatisch de gebeurtenissen ook zijn, de merkwaardige en melodramatische schrijfstijl van Durlacher zorgen ervoor dat het verhaal niet aankomt bij de lezer. Het overmatig gebruik van onnodige metaforen, het gebruik van onnodig moeilijk woorden belemmeren het lezen. En dat is zonde... Het tweede deel van het verhaal is beter, spannender en heeft een meer directe schrijfstijl. Meer subtiliteit ook (p. 309: 'ik schrok, zo stilletjes als ik kon'). En tussen de stukken door zijn de analyses vanuit hoofdpersoon Zelda over haar zoon Philip en haar relatie tot Amal zeker interessant. Vanwege dit tweede deel, de thematiek en de mooie discussie die het boek teweegbracht in de leesclub geef ik het boek toch 3 sterren.