Een boek wat niet weet wat het moet zijn

Wat een vreemd en onsamenhangend boek. Ik heb in mijn leescarrière al heel wat SF, dystopische verhalen, ideeënromans, verhalen over midlifecrisis en problematische relaties gelezen, maar dit boek is een beetje van alles en daardoor net niks. Het gedachtenexperiment is aardig, maar laat te veel open waardoor het ongeloofwaardig wordt. SF is vaak interessant omdat de consequenties van gedachtenexperimenten goed uitgewerkt worden, waardoor je zonder twijfel meegaat in het verhaal en het andere wereldbeeld. Dat had ik bij dit boek absoluut niet. Bijvoorbeeld het detail dat op de nieuwe wereld alles hetzelfde is, alleen een beetje groter is een goedkope manier om die uitwerking te ontlopen. Als alle dingen op aarde 20 procent groter zijn, dan heeft dat meer consequenties dan dat je met je voeten boven de grond zweeft als je op een keukenstoel zit. Ik ging mij daaraan ergeren. En het dystopische aspect wordt wel aangestipt, maar verzandt in het gebrek aan détails en achtergrond. Maar het meest ergerde ik me aan de platte personages. Ze zijn bijna karikaturen. Je vraagt je serieus af waarom Tomas met Suzanne getrouwd is. Behalve dat ze elkaar missen, zijn de gevoelens tussen de twee echtelieden onderling op zijn zachtst gezegd merkwaardig. Tomas is voor mij een klein kind en Suzanne gedraagt zich als zijn moeder. Er lijkt wel ontwikkeling in hun karakters te zijn, maar dat gaat eigenlijk van het ene uiterste naar het uiterste. Er zit geen gradatie in, geen grijstinten. En dat geldt voor alle personages. Als iemand mij zou vragen waar dit boek over gaat, zou ik geen zinnig antwoord op die vraag kunnen geven.