Evi

Tjeerd Langstraat was voor mij een onbekende schrijver. Jacqueline en Inkie van Thrillerlezers hadden al lovend gesproken over zijn eerdere boeken dus toen ik de kans kreeg mee te doen met een leesclub door hem georganiseerd heb ik me snel aangemeld. Ik moet zeggen dat er geen woord van gelogen is. Het is een boek dat je niet loslaat en ook nog een diepere betekenis heeft. Evi is op weg een beroemde DJ te worden. Haar manager boekt Evi als (voor)programma op aanvraag. Ze is niet te vinden op internet om en op die manier te boeken. Door deze geheimzinnigheid en haar talent is dit een groot succes. Om het vol te houden is het een leven van drugs, drank en vrije seks, mannen en/of vrouwen, kortom een wild leven. Op een dag krijgt de vader van Evi een brief, het lijkt een afscheidsbrief van het leven. De vader van Evi kan geen contact krijgen met haar en naar mate het verhaal vordert, blijkt ook dat hij geen goed contact heeft met Evi. De belevingswerelden van hen liggen mijlenver uit elkaar en de veroordeling ligt onder de oppervlakte, dat proef je tussen de regels door. Deze brief van Evi triggert haar vader om Evi te vinden levend of misschien wel dood. De politie neemt de brief niet serieus, maar een pensioneerde agent die via via hoort van de brief doet dat wel en helpt hem om Evi te vinden. In het begin van het verhaal had ik echt zoiets van, jahoor het is toch duidelijk dat dit een afscheidsbrief is, je hebt geen goed contact met je dochter en dan nu ineens wil je dat goed maken door haar nu fanatiek te zoeken. De politie neemt je niet serieus, gast zie je het niet, het heeft geen zin. Maar dit is alleen de eerste bladzijden uit het boek, tot het boek een vlucht neemt en je niet meer kan stoppen met lezen. De schrijfstijl lijkt eenvoudig, maar schijn bedriegt. Het lees makkelijk weg ja, een verademing na de prachtige boeken die ik gelezen had maar waar je wel echt je gedachten bij moest houden, maar er zit een serieuze boodschap in die dieper bij me binnenkwam vooral nadat het boek uit was. Depressie kan je niet verhelpen met een beetje aandacht en troostende woorden als ‘ga eens wandelen of in de tuin werken, dat helpt’ of ‘je moet er echt eens even tussenuit’. Hoe vaak heb ik zelf al niet de plank misgeslagen daarin? Depressie is meer dan een sombere bui, het zijn loodzware zwarte wolken en iemand die naast hen zit of loopt voor een lange tijd, misschien wel een leven lang kan enigszins verlichting bieden maar die donkerte die zwaarte niet wegnemen. Dank je wel Tjeerd voor deze wijze les en het heerlijk spannende boek. Ik heb Räv net hier liggen van de bibliotheek, die is binnenkort aan de beurt om te lezen. 4,5 ster van mij.