Zit er een verschil tussen een undercoveragent en een crimineel?

In “Portland” maken we kennis met Erik Schoeman en zijn gezin. Echtgenote Debbie en zijn dochter Sanne. Erik is undercoveragent die al heel wat bijzondere acties heeft meegemaakt. Zijn vrouw steunt hem door dik en dun en heeft bijna de gehele verzorging van hun zieke dochter op zich genomen. Tijdens een infiltratie bij de familie Natoli vreest Erik voor zijn leven en besluit de actie te beëindigen. Hij gaat met zijn gezin op vakantie en dan krijgt hij het bericht dat twee leden van deze familie tijdens een mislukte drugsdeal zijn doodgeschoten. De enige overlevende Gio wordt een gevaar voor de familie Schoeman. Ze worden door het Openbaar Ministerie in veiligheid gebracht, maar Erik wordt wel aan een intimiderend verhoor onderworpen. Er zijn twijfels gerezen bij de reden van de afgebroken actie, wat heeft de ziekte van Sanne hier mee te maken en waarom zou de familie afreizen naar Portland? Juist door de ziekte van Sanne te benoemen en de keuzes die Erik hierdoor maakt is het verhaal van deze undercoveragent heel realistisch. De hoofdtukken zijn kort en in de ik-vorm geschreven, daardoor lijkt het verhaal heel realistisch. Soms dacht ik lees ik nu een waargebeurd verhaal of is het allemaal door Van Huffelen bedacht? Het is allemaal bedacht, maar zeker is er een gedegen onderzoek door de auteur verricht. Eigenlijk is het te triest voor woorden hoe er met agenten die infiltreren wordt omgegaan. Leidinggevenden die over de aangegeven grens gaan en weigeren de stekker uit een operatie te halen, de druk die er op de undercoveragenten ligt is hoog. Kunnen zij met de druk omgaan, of is er een kans dat, doordat ze soms bepaalde grenzen overgaan, zelf ook crimineel worden? Ramon van Huffelen heeft met deze debuutthriller een gedegen boek vol vaart en verrassende plotwendingen afgeleverd.