Een debuut dat ervoor zorgt dat je meer van Rijan van Leest wil lezen

“Die ochtend leek niets er op dat de leugen die Simon leefde op instorten stond.” Met deze zin begint Rijan van Leest haar debuutroman “Eerste reserve”. Daarmee wordt je het leven ingezogen van Simon, getrouwd, 1 zoon, 1 hond. Visfileerder, Veendijker in hart en nieren. Of toch niet? Vanaf zijn 6e had hij grootste plannen om, later als hij volwassen is het dorp Veendijk te verlaten en te gaan reizen. Zijn plannen vallen echter in het water en schuldgevoel en plichtsbesef laten hem blijven. We maken kennis met de kleinburgerlijkheid van een dorp en hoe dit verstoord wordt door het meisje Neva. Op schitterende wijze komen meerdere verhaallijnen bij elkaar. Bijvoorbeeld een die zich afspeelt in de oorlog en gaat over de opa van Simon. Een die zich afspeelt als Simon een jongvolwassene is en onder onderen een als Simon zelf al een puberzoon heeft. Van Leest vertelt ons in mooie, korte en duidelijke zinnen de reden van Simons blijven, het vertrek van Neva en door de opbouw van het verhaal blijf je nieuwsgierig naar hoe en waarom. Liefde, verdriet, opoffering, dromen, schuldgevoel, plichtsbesef en rivaliteit zijn zomaar wat thema’s die voorbij komen. “Eerste reserve” is een verhaal dat prettig leest en waarin veel is te ontdekken. Geen moment heb ik ervaren dat het een debuutroman is. Het laat zien hoe gebeurtenissen uit het verleden tot keuzes hebben geleid die thans nog doorwerken en invloed hebben. De foto van een aalscholver op de cover heeft zeker een reden en wordt al vrij vroeg in het boek verteld. Vermeldenswaardig is ook dat Rijan van Leest zelf een uitgeverij is gestart om haar boek uit te geven. De naam van haar uitgeverij ZL17 heeft zelfs een speciale betekenis.