In tijden niet zo’n goed boek gelezen

Ik heb hier werkelijk niets op aan te merken. De karakters zijn buitengewoon goed geschreven. Ze maken zich groot, maar blijken allemaal stiekem toch best klein. Ze zijn weerbaar, maar op een onbeholpen manier. Allen maken voortdurend fouten, maar je kunt als lezer niet anders dan het ze te vergeven, want je begrijpt ze. Je begrijpt precies hoe ieder personage in elkaar steekt en daardoor snáp je de rare bewegingen die ze soms maken. Het lukt me even niet om dit goed en wel onder woorden te brengen, maar het is alsof je bij nader inzien al vanaf pagina één had kunnen weten hoe de roman zich zou gaan ontvouwen. Elke gebeurtenis is volslagen vanzelfsprekend. Natúúrlijk gebeurt dit allemaal en het kon ook helemaal niet anders dan dat het op deze manier zou verlopen. Die vanzelfsprekendheid kan ontmoedigend werken, maar op een gekke manier is in dit geval juist het tegenovergestelde waar. De menselijkheid spat van het boek af en dat maakt het heel ontroerend. Je ziet niet alleen ruwe randjes, maar ook zachte onderhuid. Niemand is puur goed of slecht. Overal schuilt een andere waarheid achter en iedereen is in hun kern niets meer dan iemand die simpelweg gezien en gehoord wil worden.