Te weinig verwondering

‘Verwondering is wat het leven kleur geeft en de moeite waard maakt.’ Het moet zowat in de eerste les filosofie aan de universiteit aan bod zijn gekomen: verwondering, en hoe dat aan de basis van de wijsbegeerte ligt. Het is een gedachte die me altijd is bijgebleven, en verwondering is iets wat ik zelf ook zoveel mogelijk probeer te hebben. Ik was dan ook erg benieuwd naar dit boekje van Caroline Pauwels, een grote dame. Maar jammer genoeg was ik niet helemaal onder de indruk van dit boekje. Het bevat op zich meestal boeiende, maar toch niet altijd originele gedachten, te veel herhaling, soms net iets te veel gericht op de academische wereld. Maar ik ben dan misschien niet het doelpubliek. Ofwel moet ik het nog eens herlezen. Het hoofdstukje ‘verwonderen kun je leren’ reikt een aantal praktische handvaten aan, wat wél een mooi hoofdstukje is. Ook het naschrift, geschreven tijdens haar ziekte en corona vond ik mooi, omdat het ook zo herkenbaar is. Deze herwerkte versie bevat tekeningen van Gerda Dendooven, die ik niet goed snapte. Ook de gedichten van Bart Moeyaert vond ik, hoewel ze op zich staand vaak mooi zijn, niet altijd een meerwaarde. De link ontsnapte me meermaals. Voor mij bevat het boekje te weinig nieuwe of vernieuwende gedachten, waardoor ik er net iets te weinig verwondering in vond om het echt goed te kunnen vinden.