Mensonterende toestanden in de gestichten

Een heel bijzonder boek, over de mensonterende toestanden in de gestichten eind 19e eeuw. Els Florijn heeft met dit boek een arbeidersvrouw een stem willen geven, en heeft dit op een voortreffelijke manier gedaan. Het verhaal wordt door Elisabeth verteld, een jonge vrouw die thuis wordt opgehaald door twee mannen in het zwart, nadat haar twee dochtertjes zijn overleden, en ze verdacht wordt hen gedood te hebben. Ze wordt verplicht haar zoontjes achter te laten, en vooral het afscheid van haar jongste zoontje Jan valt haar erg zwaar. Ze wordt naar een gesticht gebracht, waar haar grootste wens blijft om Jan terug te zien Afwisselend vertelt Elisabeth over het verleden, haar jeugd vooral, en het heden, haar verblijf in het gesticht. Door haar verleden leer je Elisabeth beter begrijpen, begrijp je hoe ze geworden is hoe ze vandaag is. Door het heden leer je dan weer hoe het er in sommige gestichten aan toe ging. Geen behandeling, maar mishandeling, schrijnende toestanden. Het karakter van Elisabeth wordt goed uitgewerkt, je kruipt mee in haar hoofd, en leert haar gedachtekronkels begrijpen. Origineel zijn de titels van de hoofdstukken, deze worden gevormd door de laatste zin of de laatste woorden van het hoofdstuk. Dit kan voorspelbaar lijken, maar is het toch telkens opnieuw net niet. Mooi gedaan.