Een intens en waanzinnig goed boek over tijdreizen en kunst

Boeken over tijdreizen, daar heb ik toch wel een bepaalde fascinatie voor (zacht uitgedrukt...). Daarom stond ‘Welkom thuis, chrononauten’ al even op mijn lijst om te lezen. Wachtend op het goede moment, om er met volle teugen van te genieten. En o wat heb ik hiervan genoten. Een intens boek, dat zo ongelooflijk goed in elkaar zit. Jaren vijftig. Barend is dol op tekenen en is dolblij als hij bij het veilinghuis van meester Rieter mag komen werken. Hij krijgt een aantal raadselachtige opdrachten die hij moet volbrengen, zonder dat Rieter hem vertelt wat de achterliggende reden is. Maar Barend doorstaat alle opdrachten en dan wordt bekend wat hem te wachten staat: hij gaat door een opening door de tijd reizen. Rieter en de anderen in het veilinghuis leiden Barend op om in de geschiedenis kunstwerken te kunnen redden. In het verleden moet je zoveel mogelijk laten zoals het is, want je wilt de tijdlijn niet veranderen. Dus beperken ze zich tot het redden van kunst dat verloren is gegaan. Het begint als een avontuur, maar gaandeweg blijkt dat tijdreizen toch niet zo makkelijk of veilig is. ‘Welkom thuis, chrononauten’ maakte heel veel indruk, ik werd compleet opgeslokt door het verhaal. Het voelde alsof ik samen met Barend een opening in werd gezogen. Nadat ik het boek uit had, kon ik niet meteen aan een nieuw boek begonnen. Ik moest een paar dagen bijkomen en het verhaal zien los te laten. Dat kwam onder meer door de indringende manier waarop het tijdreizen beschreven wordt: “Woensdag ging voorbij tussen waken slapen. Hij voelde zich geschud als een sneeuwbol: alle herinneringen aan de reis, de tijd ervoor en die erna dwarrelden door elkaar.” En door de mooie, beeldende taal die Weber gebruikt: “Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en zocht naar de afwijkende plek, het licht in het donker, het donker in het licht en hij zag de opening aan de andere kant, het wak in het ijs. Het was nog ver. Zijn hart bonsde in zijn hoofd maar hij gaf het niet op, hij leunde tegen de stroming in als tegen een storm op het strand. Steeds iets dichter bij de ronde vlek. Hij stak een hand uit, hij leunde, duwde. Toen draaide alles om, greep de opening hem zoog hem op en smeet hem aan de andere kant naar buiten.” Wat ik vooral zo knap vond aan dit boek, is de manier waarop Weber de aanloop naar het tijdreizen beschreef. Bij andere boeken over tijdreizen had ik vaak nog onbeantwoorde vragen over de consequenties van dat reizen door de tijd. Dat moet toch iets met je doen? Wat gebeurt er met je lichaam, met je hersenen? Hoe kun je je aanpassen aan het verschil in tijd en cultuur? Het moet een complete cultuurshock zijn om in een andere eeuw terecht te komen. Weber besteedt hier – tot mijn grote vreugde – juist heel veel aandacht aan. Het verhaal is goed doordacht, met veel ruimte voor de voorbereidingen en de consequenties van tijdreizen, zowel mentaal als fysiek. Daardoor voelt het verhaal heel intens, want het is niet zomaar een sprong door de tijd. Je reist mee met Barend, je voelt hoe hij alle voorbereidingen doorstaat, wat hij fysiek meemaakt en hoe hij alles ervaart. Tijdreizen eist zijn tol van de reiziger en je weet nooit wat de gevolgen voor de bestaande tijdlijn gaat zijn. Zelfs met hoge verwachtingen heeft dit boek mijn verwachtingen overtroffen. Met een fijne schrijfstijl en een intrigerend verhaal weet Weber je van begin tot eind in het verhaal te zuigen. De retro cover past perfect bij zijn tijdloze schrijfstijl en de tijd waarin dit boek zich afspeelt. ‘Welkom thuis, chrononauten’ is nu al één van mijn favoriete boeken aller tijden, zo ontzettend goed.