Inspirerende verkenning naar de lijnen in de popgeschiedenis

Elke discussie over muziek tussen liefhebbers lijkt zinloos: wat is mooi? (Kwestie van smaak!) Wat is goed? (Afhankelijk van hoe je goed definieert…) Vooral onder levenslange liefhebbers leidt dat soms tot enorme meningsverschillen die omstanders nog wel eens vervelend in de oren klinken, maar die de liefhebber zelfs soms net zo leuk lijkt te vinden als de muziek zelf. Maar er zijn wel een wat stabielere maatstaven voor de kwaliteit van muziek dan mooi of niet. Bijvoorbeeld de invloed. Als duizenden popmuzikanten zich vaak jarenlang (en soms een leven lang) laten beïnvloeden door The Beatles (of Jimi Hendrix of Bach of Louis Armstrong), dan moet hun muziek wel goed zijn. Een andere mooie indicatie van kwaliteit is de manier waarop artiesten de geschiedenis naar hun hand zetten. Hoe ze hun leven lang bezig zijn met het vervolmaken van hun kunst en zich daarbij vaak laten inspireren door anderen. Geen garantie voor kwaliteit, helaas, maar wat je wel ziet: alle grote muzikanten hebben een dergelijke geschiedenis van bestuderen, imiteren en uiteindelijk verbeteren doorlopen. Laat die lijn van beïnvloeding nou precies het centrale idee zijn van vooral Steinz (die dat eerder ook al voor literatuur deed). De schrijvers van Luisteren &cetera luisteren, maar ze baseren zich ook op uitspraken van de muzikanten zelf. Het levert een boek op met prachtige lijnen door de muziek, aangevuld met humoristische anekdotes, die gelukkig niet het verhaal kapen. Zoals elk goed muziekboek inspireert het om weer in een platenbak te duiken (of te streamen…) En dat ik het af en toe hartgrondig ben met vooral Bertram Mourits, dat vind ik alleen maar een voordeel.