Aangrijpend, prachtig debuut

Wat donker, koud en wat goed geschreven. Rijneveld laat me kennismaken met een wereld die ik helemaal niet ken: een gelovig gezin dat verdrinkt in een diepe rouw. Je zit vast in het hoofd van een kwetsbaar en beschadigd meisje. Prachtig in al zijn nuances, gruwelijke beelden en het voelt voor mij (door alle details) authentiek. Soms misschien net wat te veel letterlijke herhaling van beelden (de padden, de punaise, onderduik), maar elk van de beelden zorgt ervoor dat het vastlopen van een kind in een duistere en kille wereld geloofwaardig overkomt. De zwarte humor, geeft het boek wat lichtheid. Bijvoorbeeld als vader de gevaren noemt van het te lang in het veld ontlasten (de mollen) en als hij na een behandeling met groene zeep zijn handen aan zijn trui afveegt en geniet van een welverdiende koek. De spanning zit hem voor een deel in de traagheid waarmee het leven langzaam stilvalt en de sympathie die je door die humor ondanks alles voelt voor het rouwende gezin.