Vluchtgedrag en zelfbeklag in optima forma.

Ik moest wennen dat niet A maar het huis (of misschien huizen: het vorige huis, het huidige huis en het Egmondse huis) de hoofdpersonage in dit boek is, maar ja, de titel zegt het al. Geen schijn van kans dat wijlen de echtgenoot hier de hoofdrol pakt, hij zal het 42 jaar lang moeten afleggen tegen een stapel bakstenen. Schrijnend voorbeeld: "Ook de kamer moet zich legen, bijkomen van al die jaren in dienst van dat grote zwarte apparaat (de TV...wdw) dat de kamer vulde met stemmen en beelden, en het licht uit de tuin weghield." Arme A zeg ik dan: Overleden en monddood je verbijtend dat je vrouw al haar frustraties omtrent jouw tanende karakter meent te moeten opschrijven om tot een voldaan gemoedsrust te komen en het dan ook nog naar de uitgeverij opstuurt. Het Beladen Huis waarover het gaat lijkt mij best groot maar vrouwlief blijft maar rondhangen in de werkkamer van haar overleden A. Zich bedenkend hoe zij de kamer categorisch om zeep kan helpen. Daar heb ik geen goed woord voor over. Ik moet er zelf niet aan denken dat mijn vrouw mijn muziekverzameling uitwist, uitvlakt reeds binnen het jaar na mijn verscheiden. Je kunt daar respectvol afspraken over maken en je niet verstoppen achter herhaaldelijke gemeenplaatsen of je letterlijk verstoppen in je eigen knusse kamertje of in een huis ergens in Egmond. Vluchtgedrag en zelfbeklag in optima forma. Het woord 'respectvol' komt niet één keer bij op tijdens het lezen. Arend Jan Heerma van Voss verdient beter (ook beter dan een anonieme A in dit boek, hij lijkt wel een crimineel.) Ik kende hem (buiten zijn artikelen) vooral van zijn grappige rolletjes bij Koot en Bie, van CB had ik nog nooit gehoord tot deze ietwat verwerpelijk memoir. Het lukt mij maar niet na al die vragen die CB zichzelf stelt maar ook enigszins te achterhalen waarom dit boekje het levenslicht zag. (2 sterren, CB kan heus schrijven, daar zou ze iets mee moeten doen)