Om te janken

Ik heb getwijfeld of ik wel een recensie moest plaatsen. Dit is namelijk geen recensie maar een puur emotionele reactie. Natuurlijk had ik braaf objectief kunnen aanstippen dat de tocht makkelijker te volgen zou zijn als er meer handgrepen zoals datums en kopjes waren gegeven. Of dat de omschrijvingen zich soms te veel richten op de (innerlijke) details en dat het dan voor de lezer lastig kan zijn om het grote plaatje te visualiseren. Maar dat wil ik nu niet. Wat ik wel wil zeggen is: beste docenten en mediathecarissen van die dit kleine stukje toevallig lezen, De grootsheid van het al is het boek dat ik op mijn lijst had willen zetten. Natuurlijk kon ik dit boek niet kiezen, want Raoul de Jong zat zelf ook nog in de schoolbanken toen ik mijn leeslijst samenstelde, maar leerlingen van nu en de toekomst zouden dat wel moeten kunnen. Toen ik een tiener was, had ik geen interesse in het literair verantwoorde nihilistisch neuken van Generatie X. En dat oude (en inmiddels dode) blanke mannen de Tweede Wereldoorlog en/of Nederlands-Indië probeerden te verwerken, was voor een boek of twee interessant – twintig was écht te veel. Veel liever had ik een wonderlijk reisverhaal opgedragen aan een overleden hondje gelezen. Niet alleen om te lachen om de grappige ontmoetingen, mee te leven tijdens de tegenslagen, en iets over de wereld te leren, maar ook om te horen wat iemand toen tegen mij gezegd had moeten hebben: goede plannen zijn flexibel, hulp aanbieden en accepteren maakt ons mens, en rouwen om een geliefd huisdier is iets moois. Ook als volwassene was het fijn om die zaken bevestigd te zien. Toen De Jong bijna aan het einde van zijn lange reis stilstond bij het leven en de dood van hondje Puck, liepen de tranen over mijn wangen. De grootsheid van het al liet me huilen om een hondje en alles waar dit hondje voor stond en nu ook voor mij voor zal staan. Elk boek dat me zoveel laat voelen, moet ik wel de volle score geven, ongeacht of dat voor een serieuze recensent de correcte manier van denken is of niet.