Daar is beer weer!

Een jaar geleden verwarmden April en Beer mijn hart. "Een boek waar ik me meteen thuis in voelde, als een warme deken, een knetterend haardvuur, een knuffel van woorden," schreef ik toen over mijn leesrit. Blijkbaar was ik niet de enige die vertederd was door "De laatste beer", want op vraag van haar lezers, die met leeswee geconfronteerd werden en zo graag wilden weten hoe het verhaal verder gaat, schreef Hannah Gold nu het verlangde vervolg. Daarin keert April, die met haar hart eigenlijk nooit vertrokken is uit Bereneiland, terug naar Spitsbergen. Er zou immers een ijsbeer neergeschoten zijn, en tot in de kleinste vezel van haar lijf voelt April dat Beer haar nodig heeft. Kordaat en koppig, zoals we haar kennen, stort ze zich in een onbesuisd avontuur, waar de koude haar lijf geselt maar de vriendschap haar gemoed verwarmt en verlicht. Echte vriendschap betekent immers dat je er onvoorwaardelijk voor elkaar bent, ook al is dat niet zonder risico. Toegegeven: ik ben nog steeds fan van April en Beer (en Pinda), maar het verhaal hield me iets minder in de ban dan het eerste deel. Het voelde ook minder geloofwaardig: waar ik me in het vorige boek volledig liet meevoeren en me geen vragen stelde over de eigenlijk onmogelijke vriendschap tussen een ijsbeer en een mens, werd mijn "willing suspension of disbelief'' hier soms toch op de proef gesteld. Desalniettemin is dit boek voor de vele fans ongetwijfeld een even warme deken om onder te kruipen, en blijft ook mij die onmetelijke ijsvlakte, met zijn wonderlijke Noorderlicht/Aurora Borealis fascineren. En dat daar magische vriendschappen uit voortvloeien, daar kunnen verhalen alleen maar magische verhalen uit puren.