Ijzersterk debuut!

Een illustrator die zijn penseel inruilt voor een pen, en meteen toont dat hij daarin ook bulkt van het talent? Ludwig Volbeda bewijst met zijn schrijfdebuut ‘Oever’ dat hij in beide disciplines kan floreren. Jip (ook ‘Jippie’ genoemd door oma ‘alsof ik iets om te vieren ben’) worstelt met een tekenopdracht. “Teken een zelfportret”, een opdracht die de leerkracht misschien geniaal vond, maar waar Jip geen weg mee weet. Nochtans is Jip een excellent observator. Van insecten bijvoorbeeld, of van klasgenoten, of van boezemvriend Oever die zijn jaar moest dubbelen. De vriend waarvoor Jip zelfs met alles ophield, zodat ze weer samen in de klas zaten. Maar zichzelf tekenen? Nee, dat lukt Jip niet. Nadenken tot je hersenen overkoken en hunkeren naar de jongen wiens hart naar je lonkt daarentegen, daarin is Jip kampioen. Jip (de fronser, de blozer, de tekenaar) is iemand die je in je hart zal sluiten, die je vertedert en ontroert. Ludwig Volbeda schrijft zoals hij tekent: hij schildert met woorden het universum van Jip bij elkaar, en gebruikt daarbij een zorgvuldige, zachte taal die de wereld aftast. In mijn review heb ik bewust een aantal thema’s uit dit boek niet aangestipt, omdat je die gewoon zelf moet ontdekken, en ik je leesplezier niet wil bederven. Maar geloof me vrij dat je dit verhaal mondjesmaat zal willen lezen, zodat je je kan laven aan de taal en de illustraties. Eén tip toch; draai de cover eens schuin: in de kever op de cover zit immers nog iets verborgen voor de aandachtige observator!