Anders dan verwacht maar daardoor nog steeds goed

Deze recensie is eerder verschenen op <a href="https://www.koukleum.nl/belinda-bauer-vaderskind/">Koukleum.nl</a>. Wat meteen opvalt als je ‘Vaderskind’ gaat lezen, is dat het o.a. vanuit de beleving van de tienjarige Ruby geschreven is. Dit heeft Bauer erg goed gedaan, want het is wel op een manier geschreven dat het niet te kinderlijk overkomt, maar je ziet wel echt de belevingswereld van Ruby voor je. Dit was voor mij ook de meest boeiende verhaallijn. De hoofdstukken zijn kort, en dit zorgt er voor dat de vaart goed in het verhaal zit en blijft. Hierdoor was ik ook redelijk vaak geneigd om nog even snel een hoofdstuk extra te lezen. Het hoofdonderwerp is naar mijn gevoel niet zozeer de moorden op de vrouwen, maar meer hoe de liefde van een kind voor de ouder misbruikt wordt en hoe erg dit voor een kind is. Stel je voor dat je ouder eerst je grootste held is en dan van zijn voetstuk duikelt en je grootste vijand wordt. Dat moet je als tienjarige binnen een splitsecond een plekje geven. Dat is nagenoeg onmogelijk en dat weet Bauer dan ook haarfijn onder woorden te brengen. De gevoelens die daarbij horen weet ze perfect over te brengen op mij als lezer. Ik had wel al redelijk snel door hoe het verhaal in elkaar zat, maar doordat Bauer in het verhaal vooral ook de nadruk legt op hoe Ruby als kind dit beleeft, blijft het verhaal interessant genoeg om verder te lezen. Ook de verschillende personages waren voldoende uitgewerkt. Niet dat je alle personages helemaal leert kennen, echter je leert ze goed genoeg kennen om het verhaal te kunnen volgen en het een geloofwaardig geheel te laten blijven. Waar Bauer absoluut een kei in is, in het omschrijven van de omgeving. Je voelt de naargeestige omgeving waarin Ruby opgroeit, maar ook de voortdurende dreiging van de zee die het kleine gehuchtje dreigt op te slurpen en steeds wat land weg snoept. Dit heeft Bauer op zo’n sublieme manier omschreven dat je het gevoel had dat je in een klamme, vochtige omgeving rond waadde tijdens het lezen. Dit gevoel hoort echt perfect bij dit verhaal en wist ze goed op mij over te brengen. Aan het einde komt het verhaal in een stroomversnelling, en dan gebeurt er heel veel in één keer. Hier had ik op een bepaald moment wel zoiets, dat door de moeder van Ruby iets wel heel snel voor waar aangenomen werd. Ik weet niet of mijn moeder mij zo snel zo serieus genomen zou hebben in die situatie. Ik wil niet precies vertellen wat, maar ik denk als je het boek leest, dat je precies weet wat ik bedoel. Het verhaal was anders dan ik van te voren verwacht had. Ik had meer verwacht dat het verhaal ging over het zoeken van een dader, maar dit is eigenlijk maar een klein onderdeel van het verhaal. Het is meer dan dat, en ondanks dat het niet was wat ik van te voren er van verwacht had, ben ik absoluut niet teleurgesteld. Het verhaal zat erg goed in elkaar en Bauer weet personages erg goed neer te zetten.