Vero las: Imanuelle Grives & Anton Slotboom: Imanuelle Mijn vechtershart

Deze recensie is eerder verschenen op <a href="https://www.koukleum.nl/vero-las-imanuelle-grives-anton-slotboom-imanuelle-mijn-vechtershart/">Koukleum.nl</a>. Natuurlijk hebben we in het nieuws meegekregen dat Imanuelle opgepakt werd terwijl zij een hoop drugs bij zich had op Tommorowland. Zoals altijd zit de pers er bovenop als het om bekende Nederlanders gaat. Dit was natuurlijk ook het geval bij Imanuelle. Maar dit is een van de dingen die je eigenlijk van te voren al weet als je bekend wordt, dat je continue in de schijnwerpers staat. Imanuelle geniet er enerzijds van, maar aan de andere kant, gruwt haar onzekere kant hier ook van. Het boek is geschreven door Imanuelle en Anton Slotboom en dat is ook te merken. Sommige stukken zijn in de eerste persoon geschreven, andere stukken zijn in de derde persoon geschreven, maar er is geen duidelijke reden waarom sommige stukken in de eerste persoon en andere dingen in de derde persoon geschreven is. Hierdoor vond ik het boek soms iets minder prettig lezen, doordat ik het ook redelijk afstandelijk geschreven vond. De emoties die Imanuelle benoemt ervaar je niet tijdens het lezen. Ze geeft aan dat ze veel last heeft van angst, maar dit wordt heel nuchter verteld en ik had het fijner gevonden als ik deze angst ook uit de tekst had kunnen halen. Het is wel een echt persoonlijk inkijkje in het leven van Imanuelle. De onzekerheden weet ze goed te verbloemen in de publiciteit, maar ik denk dat ze daardoor in de privésfeer ook extra hard aankomen. Echter vraag ik me wel af of ze dit boek geschreven zou hebben als ze niet gearresteerd zou zijn. Deze heftige gebeurtenis heeft er natuurlijk voor gezorgd dat ze tijd genoeg had om over bepaalde dingen na te denken en te beseffen dat ze zo niet goed bezig was. Naar mijn gevoel zou dit boek er niet gekomen zijn als ze zonder problemen de dagen bij Tommorowland doorgebracht had, of die dag toch besloten had om niet naar Tommorowland te gaan. En dan vraag ik me ook meteen af hoe geloofwaardig de zelfreflectie en openhartigheid is… Ik vond het een boeiend verhaal, maar had soms wat moeite om door te lezen. Dit komt naar mijn gevoel door de wisseling tussen eerste en derde persoon en door dat ik soms twijfelde aan de oprechtheid van Imanuelle.