Een boek wat je meer dan één keer kunt lezen

Deze recensie is eerder verschenen op <a href="https://www.koukleum.nl/danielle-bakhuis-de-laatste-uren-van-josephine-donkers/">Koukleum.nl</a>. Het verhaal begint met een kort nieuwsbericht over een gevonden lichaam van een zeventienjarig meisje aan de Spaanse kust. Hierna volgen afwisselend de verhoren van Lucy en Isolde. Daartussen lezen we vanuit Isolde en Lucy hoe zij de tijd voorafgaande aan de dood van Josephine ervaren hebben. Doordat je de verhoren en het perspectief van Lucy en Isolde voorafgaande aan de dood van Josephine leest, verwacht je dat het verhaal heel voorspelbaar zal zijn, maar niks is minder waar. Zoals Bakhuis zelf ook al in haar nawoord zegt, een whodunit is niet meer leuk als de clou bekend is. Dit kon volgens haar anders, en dat is haar, naar mijn idee gelukt. Ze heeft interessante personages neergezet en deze voldoende uitgewerkt. En zoals ze zelf ook aangeeft, dit boek kun je meerdere keren lezen en iedere keer zul je nieuwe dingen ontdekken. Hierdoor ga je ook iedere keer weer aan de personages en hun intenties twijfelen. Want ook al denk je, dat je deze personages na één keer lezen kent. Je merkt door het te herlezen, dat je de vorige keer dingen gemist hebt, waardoor je het verhaal weer heel anders beleefd. Dit heeft Bakhuis erg goed gedaan en dit maakt het boek ook interessant om meerdere keren te lezen. En doordat het onder de Best of YA XS-serie valt, weet je dat het een verhaal is van zo'n 100 pagina's en hierdoor wordt het ook interessant voor de minder fervente lezers. Het is een boeiend verhaal, en het houd je nieuwsgierig naar de ontknoping. Je wilt weten hoe het nu in elkaar zit en wat er nu precies gebeurd is. En ik had deze ontknoping echt niet aan zien komen. Het zat toch heel anders in elkaar dan ik verwacht had. Dit is inderdaad een boek waarvan ik denk dat je bij het herlezen nog een hoop nieuwe informatie krijgt, die je tijdens het eerste keer lezen gemist hebt, want onder het schrijven van de recensie blader ik ook nog altijd even door het boek en lees ik wat stukjes en ik merk dat ik dingen las die ik voorheen over het hoofd gezien had.