Mooi!

1979. Darya en haar man Parviz zijn tijdens de Islamitische revolutie vanuit Iran naar Amerika geëmigreerd. Samen met hun drie kinderen, Houman, Kay on en Mina. Ze ervaren vrijheid in hun nieuwe land, maar het is niet altijd eenvoudig. Door hard te werken is Parviz van in een Pizza restaurant te werken weer opgeklommen tot arts en . heeft Darya de stomerij ingeruild voor een baan bij de bank. En hebben de kinderen goede opleidingen genoten. 1996. Mina is ondertussen al 25 en heeft nog geen relatie. Daar zal Darya wel eens verandering in brengen. Door middel van spreadsheets en grondig onderzoek heeft ze al een aantal keer een man voor Mina gevonden, maar dit heeft nog geen man opgeleverd. Zo ook deze laatste niet. Beide dames denken vaak terug aan Teheran en missen de familie heel erg. Dus als Mina besluit om een paar weken naar Teheran te gaan, wil Darya dolgraag met haar mee. Hoe zal het daar zijn? Hoe zal het met de familie gaan en zal Bita, het jeugd vriendinnetje van Mina daar nog zijn? Ze maken een reis terug in de tijd, maar ontdekken ook weer hoe het was, de goede en minder leuke dingen. Wat een mooi boek. En nu met de oorlog in Oekraïne ook heel actueel. De angsten die mensen kunnen hebben en dingen die eerst vanzelfsprekend waren zijn dat nu niet meer. Het zijn soms ook de kleine dingen die je dan mist, bijvoorbeeld de wind door je haar en de zon op je bolletje, want door de opgelegde regels moet je je haar bedekken, en ook een hobbezak jas aan omdat je je vrouwelijke vormen niet mag laten zien. En waar je eerst nog jongens als klasgenoten had, zit je nu met alleen meisjes en mag je op straat niet eens met jongens praten. Voor mij is dit een beetje ver van mijn bed, maar het is er wel degelijk. Ik heb dus met verbazing dingen gelezen maar ook genoten van het boek, het is ook met humor geschreven. De schrijfster wijkt wel veel uit als een personage in gedachten is verzonken. Hierdoor moest ik echt flink terug denken waar die persoon zich ook alweer bevond op dat moment. Er komen wel veel buitenlandse woorden en gerechten in voor die mij niets zeiden, soms werd het wel vertaald, soms niet, dus ik heb sommige woorden even opgezocht. Maar tijdens het lezen was ik zo in het verhaal verzonken en genoot van de ouders, de liefde voor hun kinderen het beste met ze voor hebben.