Als het leven te zwaar wordt

Hans Mijnders, in Het dagelijks leven directeur van een basisschool, schrijft veelal boeken voor de iets oudere jeugd dan waar hij les aan geeft. Het is een auteur met een christelijke achtergrond en dat is ook merkbaar in zijn boeken, hoewel het vrijwel nooit een nadrukkelijk gegeven is. In zijn boeken worden ouders met het wat afstandelijke ‘ u’ aangesproken en is een kerkbezoek altijd aanwezig. In dit geval is het ook nodig, want er is iets dramatisch gebeurd. Koen maakt kennis met Wendy. Zij voelt best wat voor haar, maar al te verliefde gevoelens parkeert hij. Koen nodigt Wende uit om een scheurkalender over de natuur te maken waarvoor hij foto’s maakt en Wende vraagt om teksten erbij te schrijven. Dat levert de nodige problemen op, want Wende is zelden tevreden, noch over haarzelf als over haar werk. Toch zijn haar teksten erg poëtisch en fraai. Beiden zitten in de examenklassen en slagen uiteindelijk ook. Dat laatste komt Wende nooit te weten, want ze heeft in een park een einde aan haar leven gemaakt. Het is een harde realiteit waar de ouders van Wende, Koen en de naasten mee moeten omgaan. Het verhaal is relatief kort en de focus ligt bij de emoties van Koen , in het hele boek ( hij begrijpt soms niets van Wendes gedrag) en ook na haar dood en begrafenis. De schrijfstijl is uiterst eenvoudig. Het is natuurlijk een beladen onderwerp. Daarom staat achterin in het nawoord ook een hulpbron gemeld bij suïcidale gedachten. Waar het verhaal zich ontrolt is zowel op de voorkant vermeld en ook de flaptekst is heel expliciet. De lezer komt daardoor niet voor onaangename verrassingen te staan. Dat kan voor jongere kinderen ongewenst zijn. Gezien de integere wijze waarop alles verwoord is, geef ik dit boek vier sterren als waardering. Ik vind het moeilijk om zo’n naar, maar uiterst realistisch verhaal te beoordelen met sterren of cijfers. Het moet maar.