Paul Vlaanderen vertelt zelf over een avontuur in de Franse kolonies

Paul Vlaanderen vertelt zelf een verhaal. Gek genoeg maakt dat het net minder spannend dan wanneer Durbridge het vanuit zijn eigen perspektief vertelt. Nochtans ligt het verhaal geplaveid met lijken, waar haast bij toeval dat van Paul Vlaanderen en zijn vrouw Steve ontbreken. De lezer wordt lang in het ongewisse gelaten over het belang van de geheimzinnige bril waarrond alles lijkt te draaien. Specialisten vinden er niks speciaals aan en pas op het einde komt er duidelijk. Geniaal gevonden van de crimineel (pardon, de schrijver), bij mijn weten uniek, en perfekt mogelijk. Veel tijd wordt besteed aan het beschrijven van de situatie (ten tijde van het koloniale Franse verleden) in Algiers en Tunis zonder (gelukkig) dat kolonialisme in vraag te stellen of (gelukkig) totaal woke te gaan. De sfeer in het verhaal wordt bepaald door deze achtergrond, een mix van koloniale grandeur (die vandaag totaal verdwenen is) en de lokale vuile achterlijkheid (die alles is wat er nog overblijft). Cherchez la femme blijkt eens te meer van toepassing, tot vreugde van Paul en groot ongenoegen van Steve. Op een bepaald ogenblk lijkt het of minstens 3 gangsterbendes mekaar bekampen om het bezit van de bril, later wordt dat herleid tot zijn eigenlijke proporties en gelijk met Paul Vlaanderen krijgt de lezer een duidelijk doorzicht in de hele geschiedenis. Spannend met een vleugje humor, veel aktie met de nodige moorden, een beetje romantiek en een vleugje jaloezie en een nostalgische achtergrond uit een voor altijd verloren verleden.