Meer psychologische spanning en minder aktie dan gebruikelijk bij Durbridge

Dit is een boek van twijfel. Twijfel of Guy Foster nu slachtoffer of moordenaar is. Twijfel wie dan de echte moordenaar is. Twijfel bij wie en wat Melissa werkelijk was. Twijfel of Guy zich uit de ogenschijnlijk waterdichte beschuldiging van moord op zijn vrouw zal kunnen werken en hoe hij zijn onschuld zal kunnen aantonen. Het boek begint met een lange sfeerschepping en opbouwen van een achtergrond waartegen de moord gebeurt en hoe Guy in een uitzichtloze situatie komt, beschuldigd van de moord op zijn vrouw. Dan een nog langere periode van het volgen van min of meer doodlopende sporen tot alles naar het einde toe in een stroomversnelling terecht komt. Interessant is de evolutie van inspekteur Cameron van vijand tot medestander. Ietwat verwarrend is het echte einde waar de lezer zelf moet beslissen wie nu de dader was, niet zo erg moeilijk maar nooit expliciet door de schrijver vermeld. Dat lijkt wel een test of de lezer wel aandachtig genoeg was. Durbridge hoeft niet meer voorgesteld te worden. Hij is een schrijver met wereldfaam en vooral bekend van de verhalen over Paul Vlaanderen en van zijn hoorspelen op de radio. Dit is één van zijn andere boeken die met hetzelfde talent geschreven zijn, al zit hier veel meer psychische spanning in dan gebruikelijk en is tegelijkertijd de fysieke aktie en het directe levensgevaar een heel stuk minder prominent aanwezig. Zoals gewoonlijk is het aantal medespelers en dus ook het aantal verdachten beperkt, wordt die kring nog verder beperkt door bijkomende moorden en ligt de focus op het speurwerk. Verteld vanuit het perspektief van hoofdverdachte en tegelijkertijd voornaamste slachtoffer Guy Foster.