Polleke doet steeds meer levenservaring op naarmate ze richting volwassenheid gaat.

Guus kuijer bouwt verder op de 4 vorige delen uit deze reeks. Polleke, een blond, nederlands meisje beleeft weer de nodige (kleine) avonturen in het leven van alledag. Vanuit een zeer links-woke standpunt beschrijft Guus Kuijer haar relatie tot haar ouders (een nieuw samengesteld gezein) en haar schoolvrienden. Consuelo die iets onbeschrijfelijks met mannen heeft meegemaakt in haar thuisland en wiens vader daar werd meegenomen door de politie, en vermoedelijk door hen vermoord werd, is haar beste vriending. Een vluchtelinge die met haar moeder asiel kreeg en nog niet zo heel goed Nederlands kent. De auteur legt vooral de andruk op de andere cultuur en de andere wereld waar Consuele vandaan komt. Dat moet gerespekteerd worden, van echte integratie wordt niet gesproken. Net zoals met haar Morokkaanse vriendje, die eigenlijk een Berber blijkt te zijn, voor wie de aanpassing andersom werkt: het is Polleke die een hoefddoek moet dragen... Meer dan 20 jaar geleden geschreven en pas de laatste maanden komt er een reaktie bij de bevolking tegen dit soort toestanden. Maar nog niet bij de elite uit de ivoren torens. Toch leest het boek vlot en raakt wel aan de problemen uit de leefwereld van de 12 en op het einde 13-jairge puber in Nederland, omgeven door een niet-Nederlandse realiteit. Misverstanden en onbeantwoorde vragen plus veronderstellingen die enkel op fantasie gebaseerd zijn zorgen voor een humoristische ondertoon. De schrijver valt terug op enkele personages uit de vorige delen van de reeks, zoals de echte vader van Polleke, een soort verouderde hippie, drugsgebruiker, "in een jurk", kaalgeschoren en zichzelf voor een monnik uit Nepal houdend. De kleinburgerlijke bemoeials met streng-calvinistische achtergrond krijgen ook een veeg uit de pan. Het blijft wel altijd geschikt voor de doelgroep.