Spanning in een ouderwetse context met hoog speurgehalte

Geen verhaal met Paul Vlaanderen in de hoofdrol maar een boek van even hoge kwaliteit en met flink wat spanning. De titel trekt natuurlijk meteen de aandacht door het woord kind. Een kind dat ontvoerd wordt spreekt iedereen aan. Het begint nogal gewoontjes met een huwelijk dat op springen staat ook al willen de echtelieden dat niet echt, de onstuimige liefde is over en er rest vooral irritatie. Hun kind voelt dat ook en lijdt er onder. Dan verdwijnt het meisje zonder dat de ontvoerders het verwachte losgeld eisen. Een vriend des huizes, die ook advocaat is, wordt op de hoogte gesteld en de politie wordt verwittigd. Dan volgt een wanhopige zoektocht langs kleine aanwijzingen die telkens een doodlopend spoor lijken te zijn. Wel leiden ze tot een volgende aanwijzing. En "lijken" is belangrijk want langzaam wordt een kringetje van betrokkenen opgebouwd en het wordt langzaam duidelijk dat er wel zeker een verband is met de daders. Een adellijke en vooral bemoeizieke buurvrouw met een olifantenvel zorgt bij kleine tussenpozen voor een komische noot. Het verhaal is wat getekend door de tijd maar door de geweldige verhaalkunst van Francis Durbridge stoort dat niet. Wel is de uiteindelijke ontknoping nogal voorspelbaar voor de doorwinterde detectivelezer. Over het lot van het dochtertje wordt de lezer dan weer tot vlak voor het echte einde van het boek in spanning gehouden.