Ja, en dan spat het als een zeepbel uit elkaar natuurlijk

Ik kreeg het boekje op mijn achtste verjaardag (het was immers bedoeld voor jongens en meisjes van 8-12 jaar) en verslond het, meer dan eens. Een Nederlandse jongen in het verre Australië met échte inboorlingen en spannende dieren (de zwarte slang!) In IDIL-gids* nummer 1 van 1957 is men vol lof over het nieuwe boekje: “Tot de uitblinkers behoort een boek van S. Franke, getiteld ’Tula, de kleine houtsnijder’. Het beschrijft op zeer goede wijze een inlands gezin van het Australische vasteland, in zijn levensgewoonten, geloof aan geesten en natuurkrachten, zijn primitieve strijd tegen en berusting in ziekte en sterven, zijn aanraking met blanke emigranten en de daaruit voortspruitende geleidelijke aanpassing aan een meer gecultiveerde leefwijze. Dit alles wordt gezien vanuit het standpunt van de jonge Tula, die een bijzondere vaardigheid in houtsnijden bezit en prachtig de inheemse volksverhalen kan vertellen. Charmant verhaal, van harte aanbevolen.” Van de week, bijna zestig jaar later, blies ik het stof er eens van af en begon weer te lezen. Ja, en dan spat het als een zeepbel uit elkaar natuurlijk. Ik ben blij dat ik het gedaan heb: anders zou ik misschien wel zijn blijven geloven dat het zo’n mooi boekje was en niet een nogal moralistisch en aanmatigend verhaal over de blanke suprematie … * De Informatie Dienst Inzake Lectuur, ofwel IDIL, was een Nederlandse instantie die op 1 augustus 1937 door de Katholieke Kerk werd opgericht en tot 1970 bestond om vanuit een katholiek standpunt de lezer te adviseren over literatuur. De organisatie was gevestigd te Tilburg en vanaf 1968 onderdeel van het Katholiek Bibliotheek en Lectuur Centrum (KBLC) te Utrecht.