Recensie: De Sluis – Een thriller die de stroomversnelling niet vindt - lezers: bespaar je de tijd

Met "De Sluis" trapt Yvo Kühling een nieuwe serie af rondom hoofdpersoon Tessel de Maat. De premisse van een thriller op en rond het water in de omgeving van Utrecht klinkt veelbelovend, maar helaas slaat de auteur de plank op meerdere fronten mis. Wat een spannende pageturner had moeten zijn, blijkt een stroperige exercitie in technische details en ongeloofwaardige plotwendingen. Toeristische gids of thriller? Het grootste struikelblok is de balans tussen verhaal en achtergrondinformatie. De thrillerplot wordt herhaaldelijk onderbroken door paginalange uiteenzettingen over de werking van sluizen, technische vloeistoffen op een boot en geschiedenislesjes over de Hollandse Waterlinie. Hoewel research te prijzen is, wordt het hier gepresenteerd als 'informatiedumping' in plaats van natuurlijke integratie in het verhaal. Personages praten niet met elkaar, maar lijken feiten voor te lezen uit een toeristische brochure. Dit haalt elke vorm van tempo en spanning uit het boek. Inconsistenties en stijl Ook technisch laat de tekst te wensen over. De proloog, geschreven in de ik-vorm, sluit chronologisch en emotioneel niet logisch aan op de rest van het verhaal, wat getuigt van een wankele structuur. Daarnaast kampt het boek met veel herhalingen: bepaalde karaktereigenschappen en feiten worden zo vaak benadrukt dat het de intelligentie van de lezer onderschat. De schrijfstijl is bovendien vaak uitleggerig en houterig, doorspekt met geforceerd hip taalgebruik dat de plank volledig misslaat. Ongeloofwaardige elementen De spanning moet onder andere komen van mysterieuze badeendjes die de hoofdpersoon lijken te achtervolgen. Hoewel dit een origineel motief had kunnen zijn, neigt het hier naar het absurde en draagt het niet bij aan een dreigende sfeer. Naarmate het einde nadert, stapelen de onwaarschijnlijkheden zich op. De manier waarop een jonge student journalistiek zaken oplost die de autoriteiten volledig ontgaan, is een bekend cliché, maar wordt hier zo gezocht uitgewerkt dat de geloofwaardigheid definitief overboord gaat. Conclusie De Sluis voelt als een boek dat een stevige redactieronde heeft gemist. De constante focus op bijzaken en de gebrekkige spanningsboog maken het een moeizame leeservaring. Voor lezers die houden van een strak geplotte thriller met diepgang, is dit boek helaas geen aanrader. Een gemiste kans voor een serie die in de basis potentie had.