Beetje Teleurstelling

Ik keek er reikhalzend naar uit, maar was een grote teleurstelling. Allereerst kun je redelijk meeleven met Nick en Charlie, en naar het einde toe als de spanning stijgt, gaan je emoties mee in de achtbaan. De illustraties zijn goed, de telefoongesprekken kinderachtig. Maar wat eigenlijk het meest irriteert is de schrijfstijl van Alice. De opsomming van lijsten bijna elke 3 pagina's, de naamgeving van muziek die de hoofdpersonen in bijna alle gevallen niet eens leuk lijken te vinden, maar bovenal het te allen tijde misbruiken van de Naam van God en Jezus. Ik denk dat Alice iets aan haar woordenschat kan doen. Ik zou niet met haar naar Starbucks gaan voor een kop koffie, ik zou me al ergeren aan haar taalgebruik voordat ik bij haar aan tafel ga zitten. Tenslotte over de uitgever, het Engelstalige boek is echt een hel om te lezen, het kan niet plat worden geopend zonder het te beschadigen, terwijl het lezen ervan altijd irritant is omdat je de pagina bijna met beide handen moet vasthouden om te voorkomen dat hij omslaat. eigen. Samengevat in één woord: "teleurstelling".