Houdt vol, laat niet los.... de laatste bladzijden geven nog hoop

Een zucht van verlichting ontviel me bij de laatste regels van het boek. Hoewel het lezen vlot ging, was dat meer omdat ik me er toe moest zetten. Ik wilde het binnen een week uit hebben, tenslotte ga ik vrijdag weer op zoek naar een nieuw boek. De personages en hun gedachten zijn voortdurend negatief bezig, in gedachten, in acties en in woorden. Af en toe zit er een vleugje aardigheid tussen, maar over het algemeen zou ik met niemand van hen aan een tafel willen zitten voor een kop koffie en een gesprek. Het taalgebruik van Campert irriteerd me. Ik had van een gerenomeerde schrijver wel iets anders verwacht dan schuttingtaal, vloeken. Volgens mij duidt zoiets altijd op een gebrek aan creativiteit. Gelukkig komt er tegen het einde nog wat positiviteit. De moeder van Nora die haar ex bijstaat in het ziekenhuis. En Walter die zelf weer moed krijgt op de laatste bladzijden. Mij ontbrak het niet aan moed om het boek uit te lezen, en dus ook die laatste droom van Walter uiteindelijk mee te krijgen die nog een positieve draai gaf aan mijn leeservaring