Zeuren is ook schrijven?

Het spat er van af, het gezeur, op bijna iedere bladzijde. En treurnis, en schunnige taal. En ik denk bij mezelf, "ben ik effe blij dat ik niet bij Mensje, en niet bij al die andere vrouwen in dit boek, aan tafel zit!" De -soms walgelijke- draai die aan het einde van de verhalen wordt gegeven, zijn niet mijn ding, en dat er zo lovend over dit boek wordt geschreven op de binnenkant van de cover door de linkse pers, doet me echt niets. Ik had nog enige hoop bij het verhaal over de "bedevaart" naar de streek van de Brontë's, maar ook dat verhaal eindigd op een onsmakelijke wijze. Kortom, teleurstelling. Misschien laat ik het boek nog een tijdje in mijn boekenkast staan vanwege het stilleven van Jan Voerman op de cover. Maar ik ben na het lezen van dit boek beslist geen Mensje van Keulen-fan