Weeskinderen van Duplessis

Een zeer mooi, maar ook zeer droevig, boek. Deze tehuizen en de weeskinderen van Duplessis, hebben werkelijk bestaan. Gezonde weeskinderen, en kinderen die bij de geboorte zijn afgestaan, werden in de jaren ‘50 opgesloten in psychiatrische instellingen omdat men extra subsidies kreeg voor geesteszieken. In dit boek wordt Maggie verliefd op haar buurjongen, een verboden liefde volgens haar ouders. Ze wordt naar haar tante en oom gestuurd, maar haar liefde Gabriel zoekt haar daar op. Er is onbegrip omdat haar ouders Gabriel niet in het leven van haar dochter willen. Gabriel verdwijnt voor een tijd. Ondertussen bevalt ze op 16 jarige leeftijd van een dochtertje “Elodie”. Haar ouders verbieden haar de baby te houden en staan haar af. Zo komt Elodie eerst in het weeshuis terecht, en later in een psychiatrische inrichting. Het is een meisje met pit, maar dat helpt haar niet uit de miserie en mishandelingen. Moeder en dochter hopen elkaar ooit te vinden, helaas worden beiden door de nonnen wijsgemaakt dat ze overleden zijn. Maar het verhaal krijgt nog een staartje. Zeer boeiend en interessant om te lezen, in korte hoofdstukken. Je leeft mee met moeder en dochter, een boek dat je moeilijk kan weg leggen.