Typische voorbeeld van het middelste boek in een reeks

In dit derde deel van de Throne of Glass-serie vinden we Celaena in een geheel nieuwe omgeving. Ze is onder het mom van een opdracht van de koning naar een ander land gereisd, maar heeft stiekem haar geheel eigen agenda. Ze moet haar verleden er namelijk onder ogen komen en haar magie leren beheersen en omarmen. Tegelijkertijd is de wereld echter nog steeds in chaos en is er een groot kwaad op komst. In dit boek maken we kennis met heel wat nieuwe personages. Een van de personages waar ik het meest naar uitkeek, was Rowan. Online heb ik zijn naam al vaak zien passeren, maar tot dit boek wist ik dus niet wie hij was. En ik moet zeggen, hij is de perfecte tegenspeler voor Celaena. Beiden laten ze zich niet doen, wat soms voor erg stevige ruzies en hilarische scènes kan zorgen. Een ander personage dat nieuw is, is Manon Blackbeak. Zij is een heks en biedt de lezer het perspectief van de slechteriken uit de serie. Ergens was het erg verontrustend om te lezen over haar verschrikkelijke daden en gedachten, maar langs de andere kant was dat ook verfrissend en een erg interessant perspectief. Doordat je haar standpunt leest, voelde het verhaal ook veel beter uitgewerkt aan. Je vraagt je namelijk constant af hoe de verschillende perspectieven met elkaar in aanraking zullen komen. Die verschillende perspectieven kunnen soms echter ook heel verwarrend zijn. Er zijn erg veel verschillende vertelstandpunten aanwezig in het boek en soms is het wennen om steeds van perspectief te wisselen. Ook is het niet altijd onmiddellijk duidelijk welk personage in welk hoofdstuk gevolgd wordt. Ook al zorgen die verschillende vertellers voor een interessante take, ook zorgden ze voor verwarring. Een ander punt dat voor verwarring zorgt, is de 'nieuwe' naam van Celaena. Aan het einde van het vorige boek, komt de lezer te weten wat haar echte naam is. Die naam, Aelin, wordt gewoon naast de naam Celaena gebruikt. De meeste personages kiezen resoluut wel voor een van haar namen, maar zelfs dan is dat nog verwarrend. Het duurt even voordat je fatsoenlijk doorhebt dat Aelin en Celaena geen twee verschillende personages zijn, maar één en dezelfde persoon. Heir of Fire is het klassieke voorbeeld van het middelste boek in een reeks. Soms komt het wat saai over en lijkt het alsof de auteur het verhaal probeert te rekken. Langs de andere kant probeert dit boek ook duidelijk de aanzet voor de rest van de reeks te geven. Dat valt onder andere op door de verschillende nieuwe personages en verhaallijnen, die vaak op het einde van het boek nog steeds vragen oproepen. Toch slaagt het einde van het boek er weer in de interesse te wekken om onmiddellijk het volgende boek vast te nemen waardoor je vergeet dat dit boek net dat tikkeltje minder was dan de voorgaande boeken.