Een indringend en goed geschreven liefdesverhaal

In Schaduwweduwe vertelt Christine Visser over haar relatie met de gebonden acteur en theatermaker Wieger met wie zij twintig jaar een geheime relatie had. Samen krijgen ze een zoon. We lezen hoe het haar vergaat als alleenstaande moeder, met een geliefde die slechts af en toe komt aanwaaien en liever geen afspraken maakt. Verlangen dat hij weggaat bij zijn echtgenote doet ze niet. Ze heeft er geen moeite mee in de schaduw te staan, maar dit verandert wanneer Wieger overlijdt. Want - net zo goed als de echtgenote - heeft zij verdriet om dit overlijden en rouwt ze om hem, alleen lijkt hier geen plaats voor te zijn. Ze hoort er duidelijk niet bij en dit levert ongemakkelijke situaties op, bijvoorbeeld tijdens de uitvaart. Waar staat zij, letterlijk en figuurlijk? Vijf jaar na zijn dood besluit ze uit de schaduw te treden en alsnog haar verhaal te doen. Hiermee vraagt ze erkenning voor haar gevoelens en die van andere schaduwweduwes. Ze schrijft haar memoires met vaardige rechttoe rechtaan zinnen, die eerlijk en openhartig zijn en waarin zij zichzelf niet spaart. Er is ruimte voor zelfreflectie. Ontroerend, liefdevol en overtuigend zijn de gedeeltes over haar zoon. De hoofdstukken zijn kort en lezen vlot. Op een soepele manier wisselt de auteur van het heden naar het verleden. Een verleden waarin van alles aan de hand was: zo werd zij gepest en de manier waarop de volwassenen in haar omgeving hierop reageerden, is ronduit schrijnend. De relatie tussen haar ouders was problematisch en haar vader had een minnares. Toch wil de auteur hiermee haar behoefte aan autonomie niet verklaren. “Het kan allemaal, maar hoeft evengoed niet.” Christine Visser geeft aan het bij dit memoir te houden, maar gezien haar schrijftalent mogen we hopen dat er in de toekomst meer van haar hand verschijnt.