Prachtig

“Toen we acht waren, sneed pap me van keel tot maag open.” Dit is de eerste zin van 'Ooit waren er wolven' en een goede voorbode van de intensiteit die zal volgen. Inti Flynn is een bioloog met als missie om de wolf te herintroduceren in de Schotse Hooglanden, waar het dier eeuwen geleden is uitgeroeid, om zo de oude oerbossen te herstellen. Ze brengt haar tweelingzus Aggie mee naar Schotland, die gebroken is door een brute traumatische ervaring, in de hoop dat zij daar ook heling zal kunnen vinden. In Schotland stuit Aggie op tegenwerking van de lokale bevolking die grotendeels bestaat uit boeren die niet blij zijn met de komst van de roofdieren en de dreiging voor hun vee. Wanneer er een dode valt is men ervan overtuigd dat de wolven verantwoordelijk zijn, terwijl Aggie op zoek gaat naar de echte dader van de moord en daarbij een relatie opbouwt met het hoofd van de lokale politie. Het verhaal bouwt zich langzaam op tot een schokkende ontknoping. Heden en verleden wisselen elkaar af en beetje bij beetje komen we meer te weten over wat er gebeurd is voor de zussen naar Schotland kwamen en wat hun persoonlijkheid heeft gevormd. De manier waarop McConaghy de complexe emoties en relaties met elkaar verweeft tot een vloeiend en poëtisch geheel is werkelijk verbluffend. De vastberadenheid, de twijfel, het wantrouwen, de verwondering – alles wat Inti voelt komt diep binnen en door prachtige beschrijvingen van de wilde Schotse natuur word je als lezer volledig meegezogen in het verhaal. Dit boek is prachtig in zijn rauwheid. Het verhaal is zeer gelaagd en bevat een veelvoud aan thema’s. Natuurbehoud en ecologie, moord en mysterie, trauma en misbruik, liefde en familiebanden, gemeenschap – dit verhaal bevat het allemaal op een zeer diepgaande en samenhangende manier zonder dat het overdadig of gekunsteld overkomt. 'Ooit waren er wolven' breekt je hart en doet je nadenken over de menselijke natuur, maar is bovenal een hoopvolle ode aan de verwildering. Wat een pareltje.